Mathieu leeft al 14 jaar met kanker: 'Fit blijven is voor mij essentieel'

Ja jong, knap dat die man na 14 jaar nog z’n lijf blijft trainen en dan ook nog die berg op voor ’t goede doel, daar kan menig gezonde mens nog wat van leren. En ondertussen blijft het hier maar aanmodderen met wachtlijsten en gedoe bij de verzekering, daar wordde pas moe van.

Ik merk dat sporten bij zo’n traject ook mentaal “regie” teruggeeft: je lijf doet misschien niet meer wat je wil, maar je kunt wél elke dag iets kiezen en dat geeft energie. En Alpe d’HuZes is niet alleen geld, het is ook een plek waar verdriet en hoop gewoon naast elkaar mogen bestaan zonder dat iemand raar opkijkt, dat is voor veel mensen net zo helend als een behandeling.

Mooi en respect voor die gast, maar laten we eerlijk zijn: “fit blijven is essentieel” is ook zo’n zin die lekker klinkt tot je chemo je verandert in een natte vaatdoek en je al blij bent als je de trap haalt. En over dat geld: KWF zet best netjes jaarverslagen online, maar je moet er bijna een marathon voor lopen om te snappen welke cent nou echt in trials gaat en welke in de alpe-wc’s, zeg maar.

Mooi dat hij die Alpe op gaat, maar ge hoort er ook bij te zeggen dat niet iedereen kan sporten of “regie pakken” als ge alleen al kapot bent van de behandelingen of mantelzorg. En dat geld voor onderzoek is top, maar investeer dan óók in goeie nazorg en revalidatie dicht bij huis, want daar vallen er echt veel tussen wal en schip.

Mooi verhaal, maar het wringt dat “buiten protocollen” en precisiebestraling via onderzoek blijkbaar vooral lukt als je bij een topcentrum zit en de weg weet, daarentegen staat iemand in Deventer of Zutphen soms maanden te leuren voor een simpele doorverwijzing of oncologische fysio. Als we dan toch massaal doneren en fietsen: zet dan ook druk op verzekeraars en ziekenhuizen dat nazorg, revalidatie en snelle second opinions gewoon standaard geregeld zijn, niet afhankelijk van hoe mondig of sportief je bent.