Massadonor S. zegt 199 kinderen te hebben, gedupeerden geloven niet dat hij stopt

Ach ja, “ik stop nu echt” horen ze daar natuurlijk al jaren. Met 199 kinderen is dit geen privégrapje meer; ouders en donorkinderen hebben recht op duidelijkheid en controle, niet op weer een belofte van dezelfde man.

Los van zijn belofte zouden klinieken en donoren veel eerder moeten beseffen wat dit met kinderen doet: bijna tweehonderd halfbroers en -zussen is geen gewoon gezin meer, maar een levenslange zoektocht naar identiteit en verwantschap. Onze kinderen zijn geen aantallen in een spreadsheet; er moet een centraal, onafhankelijk register komen, ook voor informele donatie, anders blijft iedereen achter de feiten aanlopen.

Wat me vooral dwarszit: die kinderen krijgen straks misschien allemaal dezelfde achternaam in hun medische dossier, maar niemand weet zeker wie er nog meer rondloopt. Dat is niet alleen een kwestie van vertrouwen, maar ook van gezondheid en familiebanden; één centraal register met verplichte melding zou hier veel ellende kunnen voorkomen. En die ene zwangere vrouw laat zien dat “ik ben gestopt” voorlopig vooral een zin op papier is.

Het medische risico zit niet alleen in mogelijke familiebanden, maar ook in ontbrekende donorinformatie: erfelijke aandoeningen kunnen pas jaren later aan het licht komen en dan wil je weten wie nog meer geïnformeerd moet worden. Een register achteraf is lastig, maar zonder onafhankelijke controle blijft iedereen afhankelijk van de administratie en eerlijkheid van één donor.

199 kinderen klinkt als het hele probleem, maar wie controleert eigenlijk de cijfers? Als iedereen met een eigen lijstje werkt, kan het echte aantal hoger of lager zijn en daar worden medische dossiers en familieonderzoek niet betrouwbaarder van. De overheid roept graag dat alles geregeld is, maar laat vervolgens ouders zelf achter donorbanken en rechtszaken aanlopen. Eigen onderzoek naar registratie en handhaving graag, niet alleen weer een krantenkop!!!