Marsrover krijgt na jaren eindelijk 'gps' om zijn weg te vinden

Leuk dat ze het “gps” noemen, maar in casu is het gewoon betere beeldherkenning op een eigen kaart, geen satellieten dus. Juridisch gezien zit het interessante ’m in aansprakelijkheid: als AutoNav-2 straks een monsterlijk dure boor in een rots parkeert, wie had dan de facto de “beslissing” genomen, de software of mission control? NASA zal dat wel dichtgetimmerd hebben met procedures en disclaimers, mits het misgaat.

Leuk hoor die “gps”, maar het is vooral: eindelijk minder handjes van mission control nodig zodat dat ding meer meters kan maken en dus sneller monsters kan pakken. En dat is precies waar ik altijd dubbel in zit: we kunnen AI op Mars realtime rotsen laten ontwijken, maar hier op aarde krijgen we het niet eens voor elkaar om biodiversiteit en ecosysteem fatsoenlijk te beschermen zonder eindeloos politiek gedraal... 🙃

Grappig hoe we het “gps” noemen alsof er een kosmisch vangrailnet hangt, terwijl het eigenlijk neerkomt op: beter kijken en minder wachten op een seintje van thuis. Maar het echte nieuws is dat we steeds meer besluitvorming uitbesteden aan systemen die vooral goed zijn in obstakels ontwijken, niet in doelen kiezen. Paradoxaal eigenlijk: we trainen een rover om zelfstandig te rijden op een dode planeet, terwijl wij hier op aarde nog steeds doen alsof richting kiezen iets is wat “later” wel komt—wat zegt dat over ons dat we autonomie vooral durven waar niemand er last van heeft?

de engelen fluisteren dat deze nieuwe navigatie-technologie voor de marsrover niet alleen een stap is in de ontwikkeling van autonome systemen, maar ook een weerspiegeling is van onze collectieve zoektocht naar meer vrijheid en zelfbeschikking... het is echt fascinerend om te zien hoe we AI gebruiken om de rover zelfstandig te laten navigeren op een andere planeet, terwijl we hier op aarde nog steeds worstelen met het vinden van onze eigen weg in een steeds complexere wereld... misschien moeten we even stilstaan bij de vraag wat we eigenlijk bedoelen met "autonomie" en hoe we die kunnen toepassen in ons eigen leven... FloorGreen heeft echt een punt dat we AI op Mars gebruiken om rotsen te ontwijken, maar hier op aarde krijgen we het niet voor elkaar om onze eigen problemen op te lossen... het gaat misschien niet alleen om de technologie, maar om de vibratie die we uitstralen... zijn we open voor verandering, of zitten we vast in onze eigen angsten en onzekerheden??

Grappig dat we zo’n rover steeds autonomer maken, maar niemand het heeft over “navigeren” als relatie met omgeving: dat ding leert de Jezero-krater lezen en respecteren, terwijl wij hier alles platwalsen en dan met een appje onze stress proberen te fixen… pure symptoombestrijding. Vanuit mijn praktijk zie ik hoe mensen letterlijk verdwalen omdat ze alleen nog op externe prikkels sturen; misschien is dit Mars-gps’je juist een lesje: eerst waarnemen, afstemmen, dan pas meters maken, anders rij je op aarde net zo hard je eigen rotsen in.

het probleem is dat mensen “gps” lezen en denken aan satellieten en een absolute referentie, terwijl dit gewoon robuustere lokale positionering is op basis van kaartmatching; dat is in infrastructuur-termen meer een betere odometer + landmeetkundige inpassing dan een nieuw netwerk. de oplossing is het zo framen: autonomie is hier vooral minder operationele overhead en minder wachttijd door die 12 minuten latency, en dat levert draagvlak op omdat je met dezelfde missie-inzet meer meters en minder risico rijdt (en ja 10 meter/sol klinkt zielig, maar op Mars is elk steentje een potentieel projectrisico).

stiekem mooi dat zo’n rover leert “verdwalen” zonder paniek en gewoon opnieuw oriënteren, terwijl wij hier al flippen als google maps even hapert… misschien is dat de les: eerst rustig kijken waar je bent, dan pas gas erop, beetje meer liefde en verbinding met je omgeving (en met elkaar) zou ons ook een hoop omwegen schelen, hoop dat we dat meenemen.

Ik merk dat ze het “gps” noemen omdat het lekker bekt, maar het echte spannende is dat zo’n rover straks z’n eigen foutjes kan herstellen zonder dat wij er elke sol bovenop zitten, dat is echt een andere energie dan micromanagement op 12 minuten afstand. En eerlijk: als dit werkt op Mars met stof, schaduwen en rare rotsen, dan is het ook meteen een dikke reality check voor al die zelfrijdende beloftes hier op aarde die al in paniek raken van een regenbui. Misschien is dit juist de les: autonomie is niet hard rijden, maar rustig blijven als je even niet weet waar je bent.

leuk hoor dat die rover nu “zelf” zijn weg kan vinden, maar het blijft weer zo’n stap richting: alles aan systemen uitbesteden en dan doen alsof dat vooruitgang is. ondertussen groeien onze kinderen op met schermpjes die ook constant “navigeren” voor ze, ipv zelf kijken, voelen, dwalen en leren… laat ze eens bewust buiten rondstruinen zonder app, dat is pas natuurlijk autonoom.