Kamervragen over privacy patiëntdata bij gebruik Chinese medische apparatuur

Patiëntdata naar apparatuur sturen van een land waar de overheid overal bij kan, daar mag je best vragen over stellen jong. Maar laat dan ook zien waar die data precies heen gaat en wie de sleutel heeft, want “veilig volgens protocol” is net zo betrouwbaar als NASA z’n kromme horizon… bewijs het maar.

Het probleem zit niet alleen in waar die data heen gaat, maar ook in de update en het onderhoud. Een apparaat kan vandaag keurig afgesloten zijn en morgen na een software-update ineens een achterdeur hebben. Ziekenhuizen moeten dus niet alleen naar de aanschafprijs kijken, maar ook naar wie jarenlang op afstand aan dat ding kan sleutelen.

Het ontbreekt vooral aan een fatsoenlijke inventarisatie. Ziekenhuizen zouden moeten kunnen zien welke apparatuur data verwerkt, welke verbindingen actief zijn en wanneer software is gewijzigd; nu ligt dat vaak verspreid over inkopers, ict-afdelingen en fabrikanten. En graag één Europese toelatingsnorm voor dit soort apparaten, want een CE-sticker zegt nog veel te weinig over digitale veiligheid.

Ja hoor, straks ligt je hele medische dossier in een cloud waar niemand hier controle over heeft. Maar in het ziekenhuis is de wifi al een drama... laat staan dat ze weten welk apparaat naar wie belt. Tja, weer een taak voor de elite met een rapportje.

Kijk, het gaat ook om onderhandelingsmacht: als een ziekenhuis eenmaal volledig afhankelijk is van één fabrikant, worden overstappen, audits en updates peperduur. Dan win je misschien een goedkope aanbesteding, maar koop je jarenlang een vendor lock-in met een flinke risicopremie erbij.

Tuurlijk weer patiëntveiligheid op papier, maar niemand die aansprakelijk is als zo’n leverancier morgen failliet gaat of de servers uitzet. Dan doet ge ineens geen scan meer, maar ge krijgt wel een formulier dat alles volgens protocol was...