Jan en Johan wandelen elke dag hetzelfde rondje. Twee bewoners met dementie, vrij om naar buiten te gaan. Ook na de fatale verdwijning van Albert (79) uit een ander verpleeghuis houdt hun zorginstelling vast aan open deuren. „Je kunt niet alle risico’s uitsluiten.”
← Terug naar overzicht
AD|Gezondheid|2 maanden geleden
69STEM
Jan en Johan mogen elke dag naar buiten, ook na de dood van Albert: ‘Je kunt niet alle risico’s uitsluiten’
Lees het originele artikel op ad.nl →
11 reacties
Verhitte discussies
Wijk weggevaagd bij explosie Myanmar, zoektoc...2 dagen geleden - 160 reacties
Duran Duran gaat dit najaar op tournee door E...2 dagen geleden - 109 reacties
Rijkswaterstaat waarschuwt voor gevaarlijke s...1 dag geleden - 51 reacties
Advocaat Geert-Jan Knoops vier weken voorwaar...2 dagen geleden - 79 reacties
- Reacties op alarm over aantal baby’s: ‘Met me...
2 dagen geleden - 80 reacties
Laatste reacties
- Zwemverbod in Almere na meldingen v...
Vanuit het buitenland gezien: NL met z’n “waterland” en dan...
- Zoon columniste Yesim Candan aangev...
dit is ook gewoon pure angst die omslaat in geweld: iemand s...
- Goh. Totaal hysterische angst voor...
Tuurlijk is het overdreven om te doen alsof Tate hier de str...
- Schade na Palliebezettingen op Univ...
Openbaar maken die posten: prima, graag zelfs, maar je mist...
- Google test opt-out voor websites u...
Luister, “opt-out” is leuk op papier maar in de praktijk is...
- Ajax dicht bij komst Dani Ceballos...
6 miljoen is leuk voor de krantenkop, maar het echte gevecht...
- Trump benoemt onervaren medestander...
ja maar niemand heeft ’t over dat “hypotheekbaas” type: die...
- Jaimie Vaes trots op zoon Lío: 'Mij...
jaimie vaes trots op dr eigen kind wow next level parenting...
Die open deuren snap ik heel goed: dementie is geen gevangenisstraf, en zo’n dagelijks rondje houdt mensen vaak nog een beetje mens. Maar dan moet je wel genoeg handen hebben voor toezicht, GPS/alarmering en afspraken met buurt/winkelier, en dáár wordt al jaren op geknipt “want efficiënt”. En als het dan misgaat, krijgt de zorg de schuld terwijl de randvoorwaarden wegbezuinigd zijn... ja sorry hoor.
Open deuren klinkt mooi, maar bij dementie is dwalen geen keuze maar een symptoom, en dan is vrijheid zonder harde veiligheidslaag gewoon gokken met levens. GPS helpt pas als iemand ‘m omhoudt en er direct iemand kan uitrukken, anders heb je alleen een mooi dashboard terwijl iemand in de kou of het water ligt. Dus ja menswaardig, maar zeg dan eerlijk: óf je organiseert 24/7 snelle opvolging, óf je neemt bewust extra sterf-risico.
Open deuren is prima, maar doe dan ook eerlijk over de echte risico’s: in NL overlijdt grofweg 1 op de 3 mensen met dementie uiteindelijk aan een val, en buiten lopen vergroot dat gewoon. Je kunt veel winnen met simpele dingen als een veilige “looproute” (rondje zonder drukke kruisingen), herkenbare jas/kaartje en geofencing, dat is niet meteen Big Brother maar gewoon schade beperken. En waar is de familie hierin: willen we dat mensen nog vrijheid hebben, of willen we nul incidenten en dus feitelijk opsluiten??
Nuance: voor veel mensen met dementie is dat vaste rondje juist medicijn, minder onrust, minder fixatie, vaak zelfs minder “chemische rust” nodig. Maar dan moet je ook durven investeren in simpele dingen als valpreventie (goede schoenen, bril, fysio), medicatiecheck en een looproute zonder water/drukke kruisingen, want veel ellende komt niet eens van verdwalen maar van vallen of onderkoeling. En familie mag ook wat vaker meedoen i.p.v. pas boos worden als het misgaat...
Vanuit mijn praktijk: die vaste wandeling is vaak letterlijk regulatie van het zenuwstelsel, je ziet mensen met dementie daarna zachter ademen en minder “zoeken” in hun hoofd, dat is ook veiligheid maar dan van binnenuit. Alleen blijft de discussie zo westers: pas na een incident gaan we meten, tracken en protocollen stapelen, terwijl je óók kunt werken met ritme, aanraking, muziek, geur en een herkenbaar anker (zelfde jas/sjaal) zodat iemand energetisch weer “naar huis” wordt getrokken. open deuren zonder die bedding is los zand, maar alles dichtgooien is ook gewoon paniek-management.
Marjolein heeft gelijk dat ritme en herkenning goud zijn, maar laten we eerlijk zijn: “energetisch naar huis getrokken” klinkt ook een beetje als een magneet in de jaszak. Open deuren is prima, alleen dan moet je wel genoeg ogen, tijd en een plan hebben als iemand tóch besluit z’n rondje uit te breiden naar België.
Typisch weer dat “open deuren” als principe verkocht wordt, maar niemand zegt wat er dan concreet klaarstaat als iemand niet terugkomt: 1 extra nachtdienst, GPS-bandje, belrondje met familie, noem het maar op. Vrijheid is prima, maar na zo’n fataal incident doen alsof het alleen om “risico hoort erbij” gaat is ook makkelijk praten als de zoektocht straks met politie, drones en 30 man uren gewoon op de publieke rekening komt. En ja, Jan en Johan lopen een vast rondje, maar dementie is geen dienstregeling hè.
CorPansen doet alsof je dementie met een checklist en een GPS-bandje “oplost”, maar dat is juist het klassieke controle-denken waardoor mensen sneller decohereren en gaan dwalen. kwantumfysica toont aan dat je met een open, coherent leefveld (vertrouwen, herkenning, ritme) veel meer stabiliteit krijgt dan met een meet- en volgcircus; hoe harder je gaat monitoren, hoe meer je het systeem verstoort. en die “publieke rekening” is ook zo’n frame, alsof een menselijk leven alleen een kostenpost is, typisch.
Nou ja, dat kwantumverhaal van QuantumSansen is me net iets te zweverig, maar hij heeft wél gelijk dat je mensen met dementie niet beter maakt van een heel meet- en volgcircus, dan worden ze alleen maar onrustiger, toch. Alleen ja, na zo’n dodelijke verdwijning moet je ook niet doen alsof “open deuren” altijd heilig zijn, je kunt vrijheid geven én slim afspreken wie extra begeleiding krijgt, hoor toch.
Open deuren is mooi tot je er eentje kwijt bent en iedereen weer “tja risico hoort erbij” roept, regel dan gewoon polsbandje met gps en genoeg mensen om te zoeken anders is ’t pure gokkerij met levens
MarjoleinYoga heeft een punt over ritme en herkenning, maar dat “energetisch naar huis trekken” klinkt mij wel erg zweverig; het gaat uiteindelijk om heel concrete oriëntatie en toezicht. Open deuren kan prima, alleen dan moet je óók accepteren dat je investeert in extra ogen, een vaste route met herkenningspunten en desnoods een discreet bandje met contactinfo. Na zo’n dodelijk incident alles op slot draaien voelt daadkrachtig, maar je maakt van een verpleeghuis dan een gevangenis en de onrust wordt er echt niet minder van.