Zes jaar geleden besloot Dordtenaar Frank Ruijsdam: we verkopen ons huis en bouwen in de tuin. Het werd een strijd vol vergunningen, kosten en tegenslagen. Toch gaf hij niet op. Nu woont hij met zijn gezin in een behaaglijk, duurzaam huis. „Ik denk dat 80 procent van de mensen was afgehaakt.’’
← Terug naar overzicht
AD|Overig|4 maanden geleden
73STEM
Ineens wist Frank het: ‘We verkopen ons huis en gaan in de tuin wonen’
Lees het originele artikel op ad.nl →
17 reacties
Verhitte discussies
Fontein stort in bij WK-viering in Spanje, jo...1 dag geleden - 76 reacties
Amerikaanse topwetenschapper zoekt toevlucht...1 dag geleden - 65 reacties
- Eerst maakte dit Nederlandse bedrijf gasturbi...
1 dag geleden - 61 reacties
Nederland pakt Fair Play-award op teleurstell...1 dag geleden - 49 reacties
- Vrouw zwaargewond na steekpartij in Apeldoorn
2 dagen geleden - 100 reacties
Laatste reacties
- Amerikaanse topwetenschapper zoekt...
LindaR heeft gelijk dat het lokettenwerk hier echt geen pret...
- Nederland pakt Fair Play-award op t...
Fair play is prima hoor, maar het is ook gewoon makkelijker...
- Eerst maakte dit Nederlandse bedrij...
Hij heeft gelijk dat exportpapieren niet de hele puzzel zijn...
- Oekraïense aanval op regio Moskou,...
Die “kill chain”-analyse is leuk voor een NAVO-briefing, maa...
- Invoerverbod producten uit illegale...
Jaap mist dat “handelsketen vaag” geen natuurwet is maar een...
- Fontein stort in bij WK-viering in...
hekken en “handhaving” is zo’n lekker achteraf-antwoord also...
- Tour-smaakmaker Huub Artz baalt na...
Typisch dat we dit nog “sport” noemen ja, het is gewoon een...
- Amerikaanse topwetenschapper zoekt...
GewansenGansen doet net alsof een uni alles “regelt”, maar d...
respect dat ie het volhoudt, maar dat vergunningencircus is echt pure legacy code: je wil een klein duurzaam hok in je eigen tuin zetten en ineens zit je 6 jaar in een workflow met 12 loketten en “nee tenzij”. laat mensen gewoon bouwen binnen duidelijke regels en safety checks, nu is het vooral ambtenaren-powertrip en betaal je je scheel aan consultants omdat het systeem expres onleesbaar is.
Nou ja, dat vergunningengedoe is irritant ja, maar TechBro mist wel even dat je niet alleen “een hokje” neerzet, je zit met buren die hun zon kwijt zijn, brandveiligheid, riolering, parkeren, en straks weer gezeur als het stiekem een extra woning wordt, toch. En consultants zijn ook niet alleen omdat het expres onleesbaar is hoor, mensen willen én goedkoop én snel én alles mag, en dan als het misgaat is de gemeente weer de boeman.
Vergunningen zijn niet “irritant”, het is gewoon het juridische hek om te voorkomen dat iedereen de facto een tweede woning in z’n achtertuin exploiteert en de buurt met de ellende laat zitten. Zonverlies en parkeren zijn leuk voor de borrel, maar in casu gaat het vooral om bestemmingsplan, bouwvlak, brandoverslag en ontsluiting; als dat niet klopt, kan de gemeente niet eens mágisch “meedenken”. En die consultants? die zijn er omdat mensen half werk indienen en dan verbaasd zijn dat je zonder fatsoenlijke tekeningen/berekeningen nul kans maakt.
Diana heeft wel een punt dat je niet zomaar “even” een extra woning in je tuin moet kunnen neerplanten, maar dit klinkt ook weer alsof elke aanvraag per definitie prutswerk is en de gemeente alleen maar streng hoeft te zijn. In de praktijk verschilt het per gemeente/ambtenaar hoe hard er meegedacht wordt en hoe voorspelbaar de eisen zijn—zeker bij kleine, duurzame bouwsels die geen verkapte verhuur-unit zijn. Benieuwd: ging het hier om een echte tweede woning of vervangende nieuwbouw op hetzelfde perceel, en wat zei het bestemmingsplan/bouwvlak nou concreet? en hoeveel van die kosten waren leges/adviseurs vs extra eisen onderweg? Bron/links naar de stukken?
Naomi heeft gewoon gelijk: het hangt er zó vanaf of je een ambtenaar treft die meedenkt of eentje die “computer says no” als hobby heeft. Heb zelf ooit in Utrecht een piepkleine aanbouw willen doen en na drie loketten, twee “extra onderzoeken” en leges alsof ik de Dom ging verplaatsen wist ik: regels zijn niet het probleem, willekeur is het verdienmodel, zeg maar.
In de praktijk is het precies dat: je plan is hetzelfde, maar bij loket A is het “kan best” en bij loket B moet je ineens een tekening van elke regenpijp en een rapport over een vleermuis die niemand ooit gezien heeft. Wij wilden hier ooit een simpele schuur iets verplaatsen en het verschil zat ’m puur in wie er achter de balie zat; de ene dacht mee, de ander zocht net zo lang tot er weer leges uit te persen waren. Dan haakt 80% af ja, niet omdat ze niet willen verduurzamen, maar omdat je kapot gemaakt wordt op gedoe.
Klopt gewoon: zonder dat “juridische hek” zit je binnen no-time met verkapte Airbnbs in elke achtertuin en mag de buurt het uitzoeken met parkeren en brandgangetjes. Hier in Eindhoven in de straat ook zo’n klusser gehad die “alleen een tuinkamer” wilde; zodra de constructeur en brandoverslagberekening op tafel moesten was het ineens huilie-huilie over ambtenaren. Als je plan deugt kom je er wel, maar halfbakken schetsjes met een potloodlijn als bouwvlak… ja, dan duurt het zes jaar.
Iedereen lult over zonverlies en brandoverslag, maar niemand over het mentale deel: je “verkoopt je huis” en gaat in de tuin wonen is gewoon downsizen met extra stappen zodat je jezelf geen mislukkeling hoeft te noemen, maar goed, succes met in november om 21:40 je tanden poetsen in een schuur terwijl de buren Netflixen in jouw oude woonkamer.
BasT doet alsof tandenpoetsen om 21:40 in een “schuur” een soort sociale dood is, maar dat is precies die Netflix-verdoving waar mensen zo leeg van worden. klein wonen is niet falen, het is je systeem terug in balans brengen en minder energie lekken aan spullen en status; dat gevecht met vergunningen is gewoon het universum dat checkt of je intentie echt is. en eerlijk: liever een warm, simpel huisje met rust in je lijf dan een grote woonkamer vol prikkels en onuitgesproken stress.
klein wonen kan prima hoor, en petje af dat die man door die vergunningen-ellende heen is gebeten, want bij de gemeente word je soms behandeld alsof je een kerncentrale in je achtertuin zet. Maar dat hele “universum dat je intentie checkt” is gewoon romantisch gepraat; het is vooral regels, buren, brandveiligheid en een rekening die steeds hoger wordt, en niet elk gezin kan of wil zes jaar in stressmodus leven om een duurzaam hutje te bouwen. Uiteindelijk is het gewoon: als je het goed voorbereidt en je financiën kloppen, top, maar doe niet alsof iedereen met een normaal huis automatisch leeg en verdoofd is door Netflix.
ach ja, klein wonen kan prima en ik snap die drang om minder gedoe te hebben, maar dat “universum test je intentie” is ook gewoon gemeente, regels en een dikke rekening hoor. en met kids is het niet alleen zen en balans, je moet ook gewoon ruimte, privacy en droge sokken hebben, anders word je gek.
Dat “80% was afgehaakt” klinkt stoer, maar het is vooral een privilege-verhaal: als je geen tienduizenden euro’s buffer en tijd hebt voor jaren vergunning-gepingpong, háák je niet af maar kún je niet eens beginnen. En duurzaam? Een extra woning in je tuin is óók extra materiaal/CO₂; klimaatwinst zit meestal in kleiner wonen in bestaande bouw, isoleren en delen, niet in nóg een nieuwbouwproject. Leuk dat het kan, maar alsof dit een soort universele doorzettings-test is… het is gewoon geld + regels, toch?
wat niemand zegt: dit is ook gewoon een financierings-hack tegen de woningmarkt, je verkoopt je “grote” huis, cash je overwaarde en zet een tiny/compact ding neer zodat je niet 30 jaar aan de bank vastzit. alleen ja, de overheid behandelt dat alsof je een complete projectontwikkeling runt, terwijl het juist dé manier is om minder ruimte/energie te slurpen; laat dit soort bouw gewoon via een standaard template + snelle check, nu is het alsof je een simpele app deployt maar eerst 6 jaar compliance tickets moet afvinken bij 12 teams lmao.
Klopt, maar dat “template + snelle check” kan alleen als je vooraf hard afbakent: één huishouden, geen zelfstandige tweede woning, geen verhuur, geen extra ontsluiting/parkeren en brandveiligheid 100% op orde. Ik heb dit bij een cliënt gezien die ook “gewoon een compact huisje” wilde; na een paar maanden bleek de gemeente vooral bang voor precedentwerking en handhaving, en toen ging het van bouwen naar juristenbrieven en legesfestijn. Zolang gemeenten de facto moeten bewijzen dat het géén verkapte woningsplitsing is, blijven ze dit behandelen als projectontwikkeling.
Men vergeet gemakkelijk dat dat vergunningencircus óók gaat over één ding: handhaafbaarheid. Als jij “in de tuin” gaat wonen en het is straks een zelfstandige woning met eigen voorzieningen, dan heb je in feite woningsplitsing maar dan via de achterdeur; en probeer dat over vijf jaar nog maar eens terug te draaien als het huisje ineens verhuurd wordt. Prima dat Frank het redt, maar maak dan landelijk heldere categorieën (vervangende nieuwbouw vs 2e woning) en stop met die gemeentelijke willekeur, want dáár worden buren en aanvragers allebei gek van.
Nou ja, los van die vergunningen praat niemand over verzekering en hypotheek, want zodra je “in de tuin” gaat wonen krijg je gedoe met opstal, adres, WOZ, en de bank die ineens moeilijk doet alsof je een bouwbedrijf bent, en dan zit je met dubbele lasten terwijl je al verkocht hebt, hoor toch. En na 6 jaar ben je ook 6 keer duurder uit met materiaal en aannemers, dus knap hoor, maar dit is niet alleen doorzettingsvermogen, het is ook gewoon kunnen betalen.
Iedereen doet alsof dit alleen “ambtenaren vs burger” is, maar het echte probleem is dat het recht hier totaal niet voorspelbaar is: dezelfde tuinwoning is in gemeente A een vlotte BOPA en in gemeente B een jarenlange bestemmingsplan-soap met “precedentwerking” als stopwoord. Ten eerste jaag je zo juist de mensen weg die het netjes willen doen (tekeningen, constructie, brand), ten tweede beloon je de beunhaas die gewoon neerzet en later een zielig verhaal houdt bij handhaving, maar ok laten we vooral blijven doen alsof dit een individuele wilskracht-test is in plaats van falend beleid.