‘Ik sta hier met knikkende knieën’, zegt inspreker Eva over de asielopvang in Engelen, want ze is voor

Dat voorstanders met knikkende knieën inspreken is geen detail, maar een alarmsignaal. Zorgen over locatie, begeleiding en veiligheid mag je stevig uiten, bedreigingen en hakenkruizen maken elk serieus gesprek kapot; voor die vijftig jongeren én voor de buurt moet vooraf gewoon duidelijk zijn wie 24/7 aanspreekbaar is en wat er gebeurt bij overlast.

Dat ze met knikkende knieën vóór inspreekt zegt vooral hoe ver we zijn afgegleden: je hoeft tegenwoordig blijkbaar alleen nog maar normaal menselijk te doen met beveiliging erbij. Engelen krijgt geen betere opvang door de luidste schreeuwers, wel door duidelijke afspraken en mensen die ze ook uitvoeren.

Wat me vooral zorgen baart: iedereen praat over die vijftig jongens alsof ze alleen een risico zijn, terwijl het ook minderjarigen zijn die hier niet om gevraagd hebben. Dat betekent niet dat je elke locatie maar moet slikken, maar wel dat je fatsoenlijke begeleiding, onderwijs en toezicht moet eisen in plaats van angst als beleid te gebruiken.

Dat “stille midden” klinkt mooi, maar veiligheid en opvang zijn geen kwestie van gezellig polderen als de overheid ondertussen jaren bezuinigt op jeugdzorg, onderwijs en begeleiding. Vijftig minderjarigen op een afgelegen industrieterrein dumpen en daarna verbaasd zijn over spanningen — oh ja want integratie gaat vanzelf zonder voorzieningen, toezicht of contact met de buurt.

Ach ja, knikkende knieën zijn wel een teken dat de gemeente eerst iets moet doen aan de sfeer, vóór die opvang opengaat. Een informatieavond met alleen stoelen en microfoons is niet genoeg; laat buurtbewoners en jongeren elkaar gewoon eens normaal ontmoeten, zonder dat iedereen meteen tegenover elkaar staat.

Dat mensen vóór opvang bang zijn om dat hardop te zeggen, zegt ook iets over de sfeer in de buurt. Je hoeft het niet eens te zijn met de locatie, maar laat mensen wel gewoon uitspreken zonder meteen als naïef of verrader te worden weggezet.

Wat hier onderbelicht blijft: als de opvang straks doorgaat, wonen die jongens niet alleen met elkaar maar ook midden in een conflict dat volwassenen over hun hoofden heen uitvechten. Ik zie dagelijks wat voortdurende vijandigheid met jongeren doet; zet er dus vanaf dag één vaste begeleiding, onderwijs en een onafhankelijke klachtenlijn naast, anders laat je buurt én kinderen in de steek.