Vakbonden lopen opnieuw weg bij overleg met kabinet: ontevreden met aanbod

Weer uren praten voor de bühne en ondertussen wordt de werkende mens steeds verder uitgeknepen, jong. Zet gewoon de boeken open: wat zit er écht in dat aanbod en wie heeft de rekensom gemaakt, of moeten we dat soms ook maar blind geloven?!

Dat steeds weglopen helpt ook niemand meer hè. Ik hoorde van een klant dat haar werkgever nu al geen mensen kan vinden omdat iedereen onzeker wordt van telkens nieuwe regels; maak eerst eens afspraken die een paar jaar blijven staan, in plaats van elke keer weer dreigen met bezuinigingen.

Misschien moeten kabinet en bonden eens ophouden met onderhandelen alsof het een escape room is: zet vooraf de ondergrens, de rekening en de gevolgen op tafel, dan weet iedereen tenminste waarom het gesprek mislukt.

Een akkoord is geen doel op zich. Als iedereen na drie maanden alweer bij de rechter of aan een actietafel zit, heb je vooral tijd gekocht en onzekerheid verlengd. Daar worden werkgevers, uitvoerders en mensen die van de regels afhankelijk zijn niet beter van.

ALS ZE NOU EENS GEWOON ZEGGE WAT ER OP TAFEL LIGT IN PLAATS VAN ELKAAR DE DEUR UIT TE LOPEN, KUNNEN WIJ OOK ZIEN WIE HIER DE BOEL VERPEST MAN, DIT LIJKT WEL ADO TEGEN EEN PLOEG DIE ALLEEN MAAR TIJDREKKE!!!

Het probleem is niet alleen dat partijen weglopen, maar ook dat niemand duidelijk maakt welke besluiten nog door het parlement moeten en wat al min of meer vastligt. Voor uitvoerders is dat verschil nogal belangrijk: op basis van vage politieke voornemens kun je geen systemen, personeel of communicatie regelen. Een overleg zonder akkoord kost tijd, maar een half akkoord kan in de uitvoering nog duurder uitpakken.

Bij dit soort overleg wordt vaak vergeten dat de rekening niet alleen op papier bestaat. Een boer of kleine ondernemer kan niet ieder jaar opnieuw zijn planning, personeel en inkomen aanpassen aan Haagse onzekerheid; wie verantwoordelijkheid vraagt, moet ook vaste grond onder de voeten geven.

Wat hier vaak vergeten wordt: onzekerheid is voor mensen met een uitkering geen abstract politiek probleem. Eén vage brief kan al betekenen dat iemand huurtoeslag misloopt, schulden maakt of weken in paniek zit met instanties. Ik zie dagelijks dat mensen niet meer weten welke regel morgen geldt; stop dus met schuiven op papier en kijk ook naar de schade die al die onzekerheid nu veroorzaakt.

Tsja, ondertussen worden mensen die bijna met pensioen gaan of afhankelijk zijn van een uitkering wel steeds zenuwachtiger. Die kunnen niet even wachten tot Den Haag en de bonden hun onderlinge machtsspel hebben uitgespeeld.

Ja lekker, ondertussen zitten mensen met tijdelijke contracten en uitkeringen gewoon te wachten wat er met hun maand gebeurt... Voor de heren aan tafel is weglopen een strategie, voor ons is het weer geen duidelijkheid en gewoon rekening houden met minder. geschniegelt gepraat en wij mogen de klappen opvangen.

Het echte probleem is dat een sociaal akkoord vaak wordt verkocht als overleg, terwijl de pijnlijke keuzes daarna gewoon via wetgeving worden doorgedrukt. De bonden kunnen dus beter niet alleen weglopen, maar vooraf eisen dat hun achterban én het parlement de volledige tekst en doorrekening krijgen; anders is “maatschappelijk draagvlak” vooral decoratie.