IJzersterke Tadej Pogacar lost Mathieu van der Poel op Poggio en pakt met Milaan-San Remo zijn vierde monument

Ach Van der Poel gewoon gekraakt op de Poggio, kan gebeuren na zo’n teringlange dag, maar Pogacar die ‘m eindelijk pakt is wel gewoon klasse hoor

bizar eigenlijk dat zo’n hele koers beslist wordt op die paar minuten op de Poggio, alles daarvoor is vooral “volhouden” en pijn slikken. en dan zie je meteen het verschil tussen puur vermogen en koersgevoel, Pidcock durft gewoon mee te gokken terwijl Van der Poel net die ene dag niet de vonk heeft. zou mooi zijn als meer kids dit buiten op de fiets naspelen ipv weer binnen op een schermpje “wielrennen” te doen, je leert er zoveel bewust van je lijf van.

Pogacar is gewoon een diesel met een turbo, die kan dus én die Poggio over én daarna nog sprinten, dat maakt ’m bijna niet te kloppen. En eerlijk: voor Van der Poel is San Remo ook net te afhankelijk van “alles valt precies goed” met positioneren en timing, terwijl Pogacar ’t zelf kan forceren.

Weet je wat het is: iedereen doet alsof het alleen “vermogen vs koersgevoel” is, maar na 280 km is het ook gewoon wie z’n kop nog stil krijgt als het echt pijn gaat doen. Van der Poel zat zichtbaar te harken en dan is één gaatje op de Poggio gewoon fataal, klaar. En Pogacar… tja, die rijdt alsof ie nooit twijfel heeft, dat is soms net zo’n wapen als z’n benen.

Die “diesel met turbo” is leuk gezegd, maar wat veel mensen niet weten: na 280 km is het vaak gewoon wie z’n glycogeen nog niet volledig heeft leeggetrokken, en dan maakt één verkeerde bidon/gel-timing je op de Poggio ineens een toerist. Pogacar oogt ook zó steady omdat z’n fueling en warmtehuishouding meestal spot-on zijn, terwijl Van der Poel vandaag net wat langer in het rood zat door dat geduw/insluiten en dan ga je sneller op lactaat “verzuren” ja. overigens: Pidcock in die sprint-a-deux is ook geen toeval, die is licht genoeg om mee te glippen maar heeft wel die punch als anderen al op zijn.