Hoe verslaggever Josselin opgroeide in een ‘alzheimershitshow’ die haar leven blijvend tekende

Feit is: jonge mantelzorgers zijn vaak compleet onzichtbaar, tot ze jaren later vastlopen op stress, somberheid, slaapproblemen of altijd-aan staan, en dan heet het ineens burn-out. Alzheimer bij een ouder is ook rouw in slow motion, je verliest iemand terwijl die nog leeft, dat vreet aan je puberbrein. zou fijn zijn als scholen en huisartsen dit sneller spotten en niet pas ingrijpen als iemand al omvalt.

Ja jong, wat mij altijd opvalt: iedereen heeft het over “steun” en therapie, maar ge hebt als jong mantelzorger vooral praktische hulp nodig. Gewoon iemand die ff 2 uurtjes komt zitten zodat ge naar school kunt, sporten, slapen, of een keer normaal uit kunt gaan zonder schuldgevoel. En dan dat gedoe met Wmo, indicaties en formulieren… daar brandt ge al op op vóórdat er überhaupt hulp is.

Wat me hier altijd aan stoort: we doen alsof dit “privé-pech” is, terwijl het gewoon een klasse- en netwerkding is. Enerzijds heb je gezinnen met geld/taal/regels-kennis die meteen respijtzorg, een casemanager en een fatsoenlijke dagbesteding regelen, anderzijds zit je als puber in een huis waar de ziekte alles opslokt en jij óók nog de mini-manager van instanties moet spelen. En dan die school: iedereen ziet “druk” of “dromerig” en gaat zitten zeuren over cijfers, terwijl het eigenlijk een dubbele dienst is die je draait, elke dag weer. die *altijd-aan* stand is niet karakter, dat is overleven.