Gezocht: baas die kan coachen, maar ook durft te bazen

Een leidinggevende hoeft geen therapeut te zijn, maar wegkijken bij duidelijke signalen is ook geen leiderschap. Geef managers training én tijd voor echte gesprekken; minder thuiswerken als wondermiddel presenteren is te makkelijk, want een onveilige werkcultuur wordt op kantoor niet vanzelf beter.

Het probleem is ook dat veel managers helemaal geen ruimte krijgen om manager te zijn. Ze hebben twintig directe medewerkers, een volle agenda en targets die elke minuut opslokken; dan kun je wel een training “mentale gezondheid” volgen, maar blijft het symptoombestrijding. En als iemand structureel uitvalt door onrealistische planning, moet de baas niet alleen goed luisteren maar ook omhoog durven escaleren.

Ach ja, soms is iemand gewoon op en niet “ongemotiveerd”. Een baas hoeft niet te graven in iemands privéleven, maar wel normaal te vragen hoe het gaat en afspraken na te komen. En laat mensen ook ziek zijn zonder na twee dagen alweer een belletje met druk erop, daar worden ze echt niet sneller beter van.

Misschien moeten we ook eens kijken naar de meldingen die werknemers maanden vóór hun uitval al doen... steeds dezelfde signalen, steeds genegeerd omdat de cijfers nog net gehaald worden. En dan ineens heet het een individueel probleem, terwijl de baas gewoon zijn antenne uit heeft staan... toeval?

Een baas die altijd “coachend” moet zijn is ook gewoon een risico: straks wordt elk privéprobleem een dossier met KPI’s en HR-termen!!! Geef leidinggevenden ook de moed om grenzen te stellen, maar laat werknemers vooral niet vergeten dat een werkplek geen therapiekamer is en dat je soms gewoon structureel te veel werk hebt… daar helpt geen mindfulness tegen.

Een baas is geen dominee die ieders hart moet doorgronden. Wel iemand die rechtvaardig beslist, afspraken houdt en op tijd zegt: dit kan zo niet langer. Duidelijkheid voorkomt meer ellende dan eindeloos coachen.

Tja, een baas die alleen durft te bazen als er een spreadsheet naast ligt heb je ook niks aan. Op de weg weet je het ook... duidelijke afspraken en op tijd ingrijpen, niet pas als de boel in de vangrail ligt.

Wat vaak vergeten wordt: werknemers moeten ook weten waar de grens van hun manager ligt. Niet iedereen wil persoonlijke ellende delen met zijn baas, en dat hoeft ook niet; een goed gesprek kan prima gaan over wat er op het werk moet veranderen zonder dat je je hele leven op tafel legt. Dat lijkt me voor beide kanten een stuk veiliger.