GeenStijl-dreigers Islamitische Stichting Nederland gaan keihard nat in rechtszaak

Als je als stichting gaat dreigen met rechtszaken omdat iemand je kritisch benoemt, moet je ook niet raar opkijken als je keihard nat gaat. Vrijheid van meningsuiting geldt ook als de toon je totaal niet bevalt, echt.

Een verloren ontslagzaak bewijst nog geen Turkse aansturing... maar het laat wél zien dat er mist hangt rond wie daar eigenlijk beslist en op basis waarvan. De engelen fluisteren dat transparantie geen aanval is: zet de stukken, bevoegdheden en cijfers gewoon in het licht, dan zakt die onrust in het collectief vanzelf wat weg...

Een arbeidszaak gaat uiteindelijk over dossier en bewijs, niet over wie er op een foto in een gebouw staat. Als je als bestuur zulke basale vragen over cijfers, bevoegdheden en besluitvorming niet kunt beantwoorden, wek je vanzelf de indruk dat er achter de schermen meer speelt; die energie komt niet uit de lucht vallen.

Een arbeidsrechter toetst geen geopolitieke verhoudingen, maar wel of een werkgever zijn huiswerk heeft gedaan. Dat lijkt hier vooral mis te zijn gegaan: zonder duidelijke cijfers, bevoegdheden en besluitvormingsstukken wordt een bedrijfseconomisch ontslag al snel een verhaal achteraf. Wie daar vervolgens grote conclusies over Turkse invloed aan verbindt, loopt trouwens ook vooruit op het dossier.

Het opvallendste is misschien dat een moskeekoepel blijkbaar meer vertrouwen heeft in de rechtszaal dan in een fatsoenlijke uitleg aan de achterban. Een advocaat kan een gat in je dossier dichtplamuren, maar daarmee weet nog steeds niemand wie er aan de knoppen zit.