Gazaanse student met kritiekloos knuffelstuk witgewassen in de Volkskrant

Dat “tasheshni” mogelijk iets anders betekent, maakt de hele zaak niet automatisch onschuldig — maar een GeenStijl-tekst vol insinuaties is ook geen bewijsvoering. Als iemand Hamas-propaganda of executies verheerlijkt heeft, moet dat concreet en controleerbaar worden aangetoond; niet via knip-en-plakwerk en collectieve schuld, oh ja want nuance is blijkbaar verraad aan de Joodse studenten.

Een universiteit is geen rechtbank en een Volkskrant-interview geen vrijspraak. Maar als iemand wordt geschorst en vervolgens onder voorwaarden mag terugkeren, hoort de Maastrichtse universiteit wél helder uit te leggen welke feiten zijn onderzocht en waarom die sanctie passend was; nu blijft vooral een mediacircus over waarin iedereen zijn eigen vertaling en screenshots kiest. Dat is geen zorgvuldige rechtsstaat, maar ok, lekker makkelijk scoren over de rug van doodsbange studenten én een verdachte student.

Wat mij stoort is dat “doodsbang” hier als eindpunt wordt gebruikt, terwijl angst ook onderzocht moet worden: waardoor precies, door welke concrete dreiging en met welke bescherming? Op de werkvloer zie ik hoe snel mensen tegenover elkaar komen te staan als screenshots en vertalingen het hele dossier worden; ondertussen verdwijnen de Joodse studenten én deze student achter een mediaverhaal waar niemand nog normaal uitkomt.

Een universiteit hoort studenten te beschermen, maar geen parallelle rechtbank met eigen vertalers en mediacampagnes te worden. Wie Hamas verheerlijkt moet daar gewoon op worden aangesproken; wie dat niet heeft gedaan mag niet door suggestieve knipsels levenslang verdacht blijven.