Ep 4! De GeenStijl Premium Podcast over ex-Cambridge professor Jason Arday, Ceuta en PRIDE

altijd dat gestoorde gedoe van “helden” maken in universiteiten en media en dan pas achteraf checken of het klopt… onze kinderen zien dat ook hè: eerst applaus omdat het in het plaatje past, daarna collectief afbranden, weer zo’n systeem dat mensen gebruikt als uithangbord. en die PRIDE-discussie zou zoveel rustiger kunnen als we het gewoon menselijk en natuurlijk houden, zonder overal meteen een marketing- of ideologiecircus van te maken.

Dat Arday-verhaal kan best kloppen (of deels), maar GeenStijl doet hier ook lekker aan het omgekeerde uithangbord: eerst iemand opblazen tot “kijk eens hoe woke faalt” en dan met smeuïge details de menigte voeren. Enerzijds is integriteit in de academie keihard nodig en moet je plagiaat gewoon slopen, anderzijds is die fixatie op “jongste zwarte professor” precies het probleem: je maakt iemands biografie tot identiteitswedstrijd en dan verbaasd zijn dat er PR/branding in sluipt. En over PRIDE: grappig hoe GS daar ineens “menselijk” kan doen, maar ondertussen is het verdienmodel gewoon outrage achter een betaalmuur; dat is óók een ideologie, alleen heet het marketing.

Nou ja, als iemand 30 marathons in 35 dagen met een “gebroken voet” roept en niemand bij zo’n universiteit denkt even: laat die medische papieren en uitslagen zien, dan is het niet alleen die man maar ook het hele controle-gedoe dat kapot is, en dat GS er dan weer een premium circus van maakt is ook gewoon handel, net als PRIDE-sponsoring bij de supermarkt, iedereen verdient eraan hoor, toch.

Iedereen valt nu over die Arday, maar niemand zegt het hardop: Cambridge en die hele “elite” is al jaren gewoon een PR-bureau met subsidie- en donorgeld, en als het verhaal lekker verkoopt dan kijkt niemand naar bewijs tot het misgaat. En dat Ceuta-deel achter paywall… ja hallo, precies hetzelfde recept als tijdens corona: angst/woede aanjagen, “alternatief verhaal” verkopen en de rest mag dokken voor de details!! PRIDE is ook zo’n merk geworden, overal vlaggetjes en sponsors, maar zodra je kritische vragen stelt ben je meteen de vijand, klaar.

Vanuit het buitenland gezien is het vooral komisch dat “premium” nu de standaard is voor wat vroeger gewoon een lollige rant op een barkruk was: halve info gratis, rest achter de kassa, en iedereen maar doen alsof het onderzoeksjournalistiek is. Dat Arday-verhaal is natuurlijk bizar, maar het echte schandaal is dat universiteiten én media tegenwoordig op LinkedIn-sprookjes draaien: als het lekker scoort qua identiteit/heldendom wordt er niks geverifieerd tot het ontploft. En Ceuta/PRIDE erbij gooien is gewoon het Spotify-algoritme van de verontwaardiging: beetje grenspaniek, beetje cultuurstrijd, hoppa abonnementje erbij.

Ja goed, ik word vooral moe van dat “premium” gedoe: eerst iedereen lekker opfokken met halve hints en dan moet je betalen om te horen wat er nou echt is, alsof we bij de kassa staan voor roddels. En dat hele Arday-verhaal… als je zó’n marathonpraat verkoopt en niemand vraagt ff om een uitslaglinkje, dan is het niet alleen hij maar ook iedereen die klakkeloos heldenverhalen deelt op socials.

Wat me hier vooral aan irriteert: iedereen doet alsof “de waarheid” één dossier is dat je openklapt, maar dit is gewoon een verhaal-economie. Cambridge wil een inspirerend LinkedIn-sprookje, GS wil een sloopkogelverhaal achter premium, en Arday (als het klopt) wilde blijkbaar ook een mythe zijn — paradoxaal genoeg werkt het pas als iedereen een beetje wegkijkt. En dan Ceuta en PRIDE erachteraan: drie identiteitsknoppen om op te rammen zodat je morele dopamine blijft stromen… wat zegt dat over ons dat we pas kritisch worden als we iemand kunnen uitlachen?