Eilandsraden vrezen dat Den Haag miljoenenbelofte uitholt

Men vergeet gemakkelijk dat een financiële belofte weinig waard is zolang Den Haag zelf de voorwaarden en het tempo bepaalt. Voor Bonaire, Saba en Sint-Eustatius is dit geen extraatje maar een basisvoorwaarde om voorzieningen op peil te houden; eerst royaal aankondigen en daarna via voorwaarden of uitstel terugkrabbelen is bestuurlijk onbehoorlijk. Zet het bedrag, de looptijd en de verantwoordelijkheid gewoon zwart op wit, dan is dit wantrouwen ook niet zo moeilijk te begrijpen.

Het lastige is dat geld alleen niet genoeg zegt. Een bedrag kan op papier volledig beschikbaar zijn, maar door projectregels, aanbestedingen en jaarlijkse goedkeuring toch jaren blijven liggen. Daar zit vaak geen kwade opzet achter, wel een systeem dat vanaf afstand is ontworpen en lokaal nogal onhandig uitpakt.

Het echte probleem zit misschien niet eens in het bedrag, maar in wie achteraf bepaalt wat als resultaat geldt. Vanuit Den Haag kun je makkelijk zeggen dat geld niet goed is besteed, terwijl de eilanden met hogere transportkosten en veel minder capaciteit werken; maak daarom vooraf simpele meetbare afspraken en geef lokaal meer ruimte, anders blijft dit jaarlijks hetzelfde toneelstuk.

En ondertussen wordt er wél gewoon geld uitgegeven aan nieuwe systemen, consultants en Haagse controles om te bewijzen waar het geld blijft?! Hoeveel van die miljoenen verdwijnt er straks in rapportages en toezicht, in plaats van in scholen, zorg en wegen? Als je die eilanden serieus neemt, geef ze dan niet alleen geld maar ook de mogelijkheid om het zélf normaal te besteden!!!

Weer miljoenen beloven zonder te zeggen hoeveel er onderweg aan Haagse loketten blijft hangen. Maak het geld meerjarig en laat de eilanden niet elk jaar bedelen om hun eigen basisvoorzieningen... daar wordt niemand beter van.