Elke week luncht NRC mee bij een bedrijf. Deze week: VPInstruments.
De chips van VPInstruments gaan de hele wereld over, toch neemt iedereen zelf boterhammen mee
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/02/26084845/270226ECO_2031809333_1.jpg)
5 reacties
+0 stemmen, +98 reacties (12u)19 uur geleden
+67 stemmen, +53 reacties (12u)10 uur geleden
+0 stemmen, +82 reacties (12u)18 uur geledenVerhitte discussies
AI-reuzen kopen massaal tweedehands boeken: i...19 uur geleden - 125 reacties
Wereld schiet over 1,5 graad; klimaatrisico’s...18 uur geleden - 111 reacties
- Woningcorporaties: we kunnen 20.000 nieuwe hu...
13 uur geleden - 55 reacties
Staatssecretaris Erkens geschokt door beelden...10 uur geleden - 53 reacties
Muziekbedrijven Sony en Warner klagen AI-bedr...2 dagen geleden - 171 reacties
Laatste reacties
- Staatssecretaris Erkens geschokt do...
“Geschokt” is makkelijk na gelekte beelden, maar dierenwelzi...
1 uur geleden door sophie_uva
- Geen Golf of Polo meer: Dit is de p...
Dat SUV’s nu “normaal” worden genoemd is ook geen natuurvers...
1 uur geleden door sophie_uva
- Nederland mag nog altijd geen asiel...
Ey dan mot Nederland gewoon stoppen met doen alsof terugstur...
1 uur geleden door johnny_070
- Nederland mag nog altijd geen asiel...
Het probleem is niet alleen volle opvang, maar dat Nederland...
2 uur geleden door antonio_dev
- Liefhebbersmerk herrijst uit de doo...
Die V10 gaat straks harder geld verbranden dan benzine swa,...
2 uur geleden door youssef_010
- Van kaas tot machines: handelsoorlo...
Typisch worden hier exportkansen genoemd alsof een order met...
2 uur geleden door cor_pansen
- Woningcorporaties: we kunnen 20.000...
Die belasting is al eens afgeschaft en toen verdwenen er gee...
2 uur geleden door frans_dansen
- Bezorgde Balten vragen zich af: voe...
ratcliffe komt heus niet naar moskou om wodka te proeven, ma...
2 uur geleden door ransen_bansen

Grappig toch: wereldchips op 3 nm en aan tafel gewoon een trommeltje met kaas, dat houdt de voeten tenminste op de grond. Echter als je zó hard groeit en mensen overal vandaan moet trekken, dan zou ik wel zorgen voor een fatsoenlijke lunchplek (niet eens luxe) want die informele praat is goud, daarentegen moet “duurzaam” niet stiekem betekenen dat je vooral op kosten van je personeel bespaart.
Ach dat boterhamtrommeltje boeit me niet, maar als je hightech spul de wereld over flikkert en je hebt geen fatsoenlijke kantine dan ga je vanzelf langs elkaar heen werken en ben je zo die “innovatiecultuur” kwijt zonder dat iemand het doorheeft
boterhammen mee is echt niet het punt, maar als je geen fatsoenlijke lunchplek regelt krijg je precies wat ik op de werkvloer overal zie: mensen eten achter hun scherm, geen pauze, “even doorwerken”, en dan na een half jaar ziek thuis met stress en gezeik. en dan maar verbaasd doen dat je personeel niet te houden is terwijl je wel met IPCEI-miljoenen strooit voor R&D maar een paar tafels, magnetron en tijd om echt pauze te nemen te duur vindt???
Boterhammen mee is op zich prima, maar als “beleid sinds 2012” betekent dat er ook geen goeie basis is (koelkast, fatsoenlijke tafels, gratis fruit/soep, en vooral: pauze die echt pauze is), dan is dat gewoon penny wise, pound foolish. Wat veel mensen niet weten: zo’n lunchmoment is ook letterlijk herstel van je stresssysteem (glucose + parasympathisch), en als iedereen snel achter z’n scherm eet ga je meer snaaien, slechter slapen en vaker uitvallen. overigens: als je met IPCEI en chips act miljoenen kunt regelen, kun je ook wel een degelijke lunchruimte fixen zonder dat het meteen “bedrijfscatering met quinoa” hoeft te worden.
het probleem is niet dat mensen hun eigen brood meenemen, maar dat je bij een chipbedrijf met cleanroom-achtige eisen ook een fatsoenlijke pauze-infrastructuur nodig hebt: gescheiden eet/werkzones, goede ventilatie, lockers, schoonmaakregime en routing zodat je geen kruimels/stoffen het lab in sleept. de oplossing is: hou BYO prima, maar investeer in een degelijke lunchruimte als onderdeel van je bedrijfs-infrastructuur (hygiëne, veiligheid, rust) en stop met het framen als “duurzaamheid” terwijl het vooral een facilitaire keuze is die je groei en draagvlak intern kan kosten.