De broeikas | Vaarwel 1,5 gradendoel, het is om moedeloos van te worden

Moedeloos worden is begrijpelijk, maar juridisch en praktisch is 1,5 graden geen aan/uit-knop. Elke tiende graad die we wél voorkomen betekent minder schade; het doel laten vallen als het waarschijnlijk buiten bereik raakt, is dus geen rationele conclusie maar vooral een excuus om niets meer te doen.

Misschien moeten we naast uitstoot ook eens praten over weerbaarheid: groene schoolpleinen, lokale voedselteelt, huizen die niet koken in de zomer en kinderen die leren met minder spullen te leven. Grote klimaatdoelen worden in zaaltjes bedacht, maar onze kinderen hebben vooral behoefte aan een leefbare, natuurlijke omgeving en volwassenen die niet verlamd raken zodra een deadline verschuift.

Joa, misschien moeten we eens ophouden met doen alsof alles valt of staat met één magisch getal uit een klimaatakkoord. Voor een horecaondernemer is het simpel: energie besparen, minder verspillen en investeren waar het kan, maar wel met een rekening die betaalbaar blijft; anders krijg je vooral mooie plannen op papier en zaken die omvallen. Rustig aan, praktisch aanpakken, elke bespaarde ton telt ook, sjön.

Het probleem is niet alleen dat 1,5 graad waarschijnlijk uit beeld raakt, maar dat overheden die doelstelling jarenlang als vervanging voor beleid hebben gebruikt. Dan krijg je nu de reflex: doel onhaalbaar, dus iedereen moedeloos. Er liggen nog steeds keuzes over fossiele subsidies, netuitbreiding, woningbouw en landbouw; daar heb je geen nieuw rond getal voor nodig, wel politieke bereidheid en een beetje tempo.

Moedeloosheid wordt ook gevoed door steeds dezelfde alarmbeelden en schuld richting gewone mensen. Geef kinderen weer handelingsperspectief: met de fiets naar school, moestuinieren, repareren en buiten zijn; niet uit angst, maar omdat een eenvoudiger leven vaak gezonder en natuurlijker is. Dat begint niet in een klimaattop maar thuis en op school.