Belastingontwijking verschuift, maar is zeker niet verdwenen

Belastingontwijking is dus niet weg, alleen van de Bahama’s naar landen met nette pakken en een belastingverdrag verhuisd. Zolang winst op papier moeiteloos de grens over kan, blijft “meer transparantie” vooral een mooie map in Brussel; je hebt minimumregels én handhaving nodig, anders wint het land met de soepelste achterdeur. En bij cyberveiligheid geldt weer hetzelfde: nationale trots is leuk tot een aanval via drie andere lidstaten binnenkomt.

Het opvallendste is dat belastingontwijking nu ook binnen keurige EU-landen gewoon een verdienmodel blijft, alleen met juristen, brievenbussen en keurige kantoren in plaats van palmbomen. Je kunt wel overal dezelfde regels afspreken, maar zolang landen elkaar beconcurreren met uitzonderingen en rulings blijven multinationals de route kiezen waar de rekening het laagst is; uiteindelijk betaalt de gewone ondernemer die geen leger fiscalisten kan inhuren gewoon het volle pond.

Het echte probleem is dat ontwijking inmiddels legaal klinkt zodra er een pdf van veertig pagina’s en een duur kantoor bij zit, terwijl een vergeten parkeerboete wél zonder pardon wordt geïnd, maar goed.