Acteur Peter Faber (82) overleden

Nou ja, Peter Faber was er zo eentje die je meteen herkende, rauw maar warm, en dat hij zich dan ook nog inzette voor die jongeren zegt genoeg, daar mogen ze op tv best eens wat vaker bij stilstaan in plaats van alleen maar “in memoriam” en door naar de volgende rel hoor, toch.

Wat mij raakt is dat Faber niet alleen “een bekende kop” was, maar iemand die die Werkteater-mentaliteit meenam naar plekken waar je normaal geen spotlights ziet: buurthuizen, gevangenissen, jongeren die al afgeschreven zijn. En ja Sandra, banen/leerwerk is nodig, maar onderschat niet hoe cultuur en aandacht mensen weer een plek in de samenleving geven; dat is óók een soort ecosysteem, en als je daar de biodiversiteit eruit sloopt met alleen “harde begeleiding”, houd je een dood systeem over.

Men vergeet gemakkelijk dat het Werkteater destijds juist groot werd omdat het níét netjes in beleidstaal of “meetbaar resultaat” paste; het ging om aanwezigheid op plekken waar de staat en de keurige burger liever wegkeken. Dat Faber die Louis d’Or weigerde, zegt eigenlijk alles: geen ego, maar ook geen zin om zich te laten inkapselen door het culturele prijzen-circus. En dat gedoe hier over subsidie versus leerwerk: alsof je een ontspoorde jongen alleen met een contractje en een schop onder z’n kont weer op de rails krijgt, kom nou toch.

Ik merk dat iedereen hier meteen in “subsidie vs meetbaar resultaat” schiet, maar die jongeren waar Faber mee werkte hebben vaak eerst iemand nodig die ze weer laat voelen dat ze er toe doen, anders kun je ze 10 leerwerkplekken geven en haken ze alsnog af. En dat hij die Louis d’Or weigerde… dat is ook een soort zuiverheid in energie: niet het applaus najagen maar gewoon doen wat klopt, daar kunnen heel wat BN’ers nog wat van leren.

Energie liegt niet: die man voelde je altijd door het scherm heen, alsof hij niet alleen een rol speelde maar echt aanwezig wás, en dat is precies wat jongeren met een rafelrand nodig hebben: iemand die ze ziet zonder ze meteen te “fixen”. Al dat gehak over subsidie vs leerwerk is weer typisch westers hoofd-gedoe; een baan kan je systeem nog steeds leeg laten als je van binnen al jaren in overlevingsstand staat, en kunst/aanwezigheid kan dan juist de eerste stap zijn naar balans en heel-wording. Respect dat hij dat bleef doen tot op hoge leeftijd, niet als praatje maar als energie in de praktijk.

Die hele subsidie-vs-leerwerk discussie mist één ding: jongeren haken vooral af op systemen die ze als vijandig voelen, en Faber was blijkbaar iemand die eerst vertrouwen bouwde en dán pas aan gedrag/discipline kon werken. Slechte UX van de jeugdketen is dat je mensen meteen door formulieren, labels en wachtlijsten jaagt; als je daar één mens tussen zet die je ziet en serieus neemt, win je al de helft.

Rust zacht Peter Faber, echt zo’n man die je niet “gemaakt” voelde maar gewoon echt, en dat mis je nu in die hele BN’er-etalage. En dat gedoe hier over subsidie vs meetbaar… alsof alles in een Excel moet passen, terwijl jeugdzorg en cultuur allebei kapot is “gereorganiseerd” door dezelfde overheid die overal management en protocollen overheen gooit. Ik was zelf ook zo dat ik dacht: ach, beleid zal wel kloppen, tot je ziet hoe ze mensen met hart eruit duwen en dan verbaasd zijn dat jongeren afhaken!!