‘De grootste uitdaging is: liefdevol zijn voor je kind, maar hard zijn voor de eetstoornis’

Pfoe, dat er “weinig goed onderzoek” is gedaan terwijl dit al jaren speelt vind ik echt schokkend. En gezinstherapie klinkt logisch hoor, maar dat legt ook meteen zo’n bak druk bij ouders neer, alsof je het even goed moet doen terwijl je kind langzaam verdwijnt.

Dat “hard zijn voor de eetstoornis” klinkt stoer, maar in de praktijk gaat het vaak over heel saai consequent zijn: vaste eetmomenten, niet onderhandelen, en vooral niet elke dag nieuwe regels omdat je zelf ook uitgeput raakt. wat veel mensen niet weten: bij ondervoeding krijg je letterlijk cognitieve rigiditeit en angstpieken (o.a. door hormonale/neurale stressrespons), dus “gewoon inzicht krijgen” via praattherapie is dan soms echt trekken aan een dood paard tot het lijf weer voeding krijgt. Overigens zou ik willen dat we het óók hebben over de wachtlijsten en het gebrek aan gespecialiseerde teams, want dan kun je nog zo’n mooie gezinsaanpak willen, maar dan sta je alsnog maanden te modderen thuis.

Dat “weinig goed onderzoek” verbaast me dus totaal niet: anorexia is geen puur psychologisch ding maar een fase-locking van het brein op schaarste, en kwantumfysica toont aan dat als je eenmaal in zo’n rigide toestand zit je met praten alleen niks “instort” zolang de energetische meetopstelling (voeding, slaap, ritme) niet eerst de coherentie herstelt. Gezinstherapie werkt dan vaker omdat ouders letterlijk het externe regelcircuit worden en die hele angst-resonantie doorbreken, maar ja dat vraagt ook dat je als gezin uit die eindeloze onderhandel-superpositie stapt en gewoon DOET, hoe hard dat ook klinkt. En ondertussen blijft iedereen doen alsof dit een individueel probleem is, terwijl het bewustzijnsveld van socials/fitspo/controle-cultuur die stoornis elke dag opnieuw voedt hoor…

Ik zie het elke dag: ouders krijgen “doe gezinstherapie” te horen maar staan ondertussen 3-6 maanden op een wachtlijst, en in die tijd zakt zo’n kind gewoon verder weg en ben je thuis ineens verpleegkundige én politieagent. En als je dan eindelijk aan de beurt bent, is de begeleiding vaak wisselend door personeelstekort… tja, dan kun je nog zoveel onderzoek willen, maar zonder capaciteit en vaste teams blijft het dweilen met de kraan open.

Ik merk dat iedereen het heeft over therapievorm, maar de “hard zijn” zit ’m ook in het systeem: als je kind nét een beetje aankomt wordt de begeleiding soms meteen afgebouwd en hup terug naar school/presteren, en dan knalt die controle-energie er zo weer in. en socials/fitspo is echt een constante stroom waar een gezin het in z’n eentje tegen opneemt, daar mogen we ook best grenzen in durven stellen zonder dat het meteen “vrijheidsbeperking” heet.

wat ik mis in dit soort stukken: broers/zussen… die zitten ook aan tafel met die spanning en worden vaak “de makkelijke” waar niemand naar omkijkt, terwijl hun hele veilige basis wankelt. als je echt op liefde en verbinding wil behandelen, geef het hele gezin (ook die stille kids) steun en ademruimte, hoop dat dat eindelijk standaard wordt.

Ja jong, gezinstherapie is prima maar als ge kind daarna weer in zo’n prestatiehok van school flikkert met cijfers, sportdagen en “gezond lunchen” gezever, dan kunt ge thuis nog zo consequent zijn en dan gaat het alsnog mis. Zet dat onderwijs en die sportclubs ook eens aan tafel, want die zien het vaak het eerst en doen vervolgens precies het verkeerde met complimentjes over “discipline” en “wat slank”... pfff.

En dan dat zinnetje “weinig goed onderzoek” en toch worden er wél pillen (SSRI’s, slaapmiddelen) en supplementen rondgestrooid alsof het snoep is… sorry hoor maar daar gaat bij mij als ex-verpleegkundige echt een alarm af, want ondervoeding + medicatie = rare bijwerkingen en nóg minder grip. en ondertussen wordt de rol van socials/algoritmes en die hele dieet-industrie amper aangepakt, want daar zit geld achter en daar durft niemand z’n vingers aan te branden!!!