Zorgtoppers

Tsja dit herken ik wel, mijn tante zat ook in een verpleeghuis en die “kleine momentjes” zijn echt goud waard, maar je merkt ook meteen als er te weinig handen zijn en alles gehaast moet. mooi dat er zorgkanjers zijn, alleen jammer dat het vaak op de goodwill van een paar toppers leunt in plaats van dat het gewoon normaal goed geregeld is.

die “vrijdagmiddagborrel” is niet alleen gezelligheid maar letterlijk een coherentie-truc: bij parkinson valt het interne timing-veld uit elkaar en ritme, muziek, een vast moment in de week trekt het bewustzijn weer even in fase, daarom zie je ineens die glimlach en heldere ogen. en dat zorgdossier met “off-day” is precies de decoherentie van de mens tot datapunt, alsof je een golfpakket samenvat in twee letters… als je het echt serieus neemt, registreer je óók het resonantie-moment, niet alleen de storing.

Ik zie het elke dag: zo’n vrijdagmiddagborrel of even muziek aanzetten is niet “leuk extraatje”, dat is soms het enige moment dat iemand weer even zichzelf is. Maar ondertussen zitten we tot over onze oren in vinklijstjes en die halve zinnen in het dossier komen niet door onwil, maar omdat je óf schrijft óf je houdt iemands hand vast als het misgaat. En ja, met elke bezuinigingsronde wordt dat menselijke stuk weer een beetje “vrijwilligerswerk” van zorgverleners.

Die vrijdagmiddagborrel klinkt als “gezellig”, maar bij Parkinson is zo’n vast ritueel echt een mini-interventie: prikkels, muziek/ritme en sociaal contact kunnen apathie en freezing even doorbreken, dat is gewoon neurobiologie. Overigens wat veel mensen niet weten: ook eten en drinken zijn daar vaak een drama (dysfagie, obstipatie), dus als zo’n team iemand veilig een hapje/advocaatje laat meedoen zonder verslikken is dat óók topsport. En dat dossier met “off-day” is schrijnend, maar het is wél handig als je er ook bij zet: was het na slechte slaap, na medicatie-wissel, te weinig gedronken?? daar kun je tenminste op sturen.

Vanuit mijn praktijk: bij parkinson zie je zó vaak dat die “momentjes” niet uit het advocaatje komen maar uit het veld eromheen: iemand die rustig benadert, hand op schouder, zelf adem laag houdt, geen gejakker. Die dossiers met off-day/bez… zijn niet alleen tijdgebrek, het is ook een westerse reflex om alles in storing-taal te gieten; waarom niet óók noteren wat wél werkte (muziek, geur, aanraking, daglicht) zodat je de volgende dienst weer op die balans kan intunen. En ja, als je moeder “ineens” geniet, dan is dat geen toeval maar een mini-heel-wording moment dat je eigenlijk net zo serieus moet nemen als medicatie.