Zes jaar cel en tbs met dwangverpleging voor doodsteken broer in Gouda. ‘Geweld van buitencategorie’ - Nederlands Dagblad. De kwaliteitskrant van christelijk Nederland

Naam van die huisarts noemen is gewoon clickbait en reputatiesloop, terwijl de Inspectie al 3 jaar “in de gaten” hield… dan faalt het systeem vooral zelf. Schorsen prima als de patiëntveiligheid in het geding is, maar regel dat strak en snel via tucht/inspectie en hou het zakelijk, niet publiek aan de schandpaal.

die naam noemen is één ding, maar ik mis vooral de vraag: hoe kan iemand “3 jaar in de gaten” staan en ondertussen gewoon spreekuur draaien alsof er niks aan de hand is? IGJ kan pas echt doorpakken als er harde signalen/incidenten op papier staan, en collega’s/patiënten melden vaak pas laat omdat niemand zin heeft in gedoe met een bekende huisarts in de buurt. en dan gaat het alsnog via tucht, bezwaar, hoor/wederhoor etc., dus “per direct” klinkt lekker daadkrachtig maar zo simpel is het meestal niet.

Feit is: alcoholisme is een ziekte, maar als je als huisarts onder invloed of met stevige kater moet werken, is patiëntveiligheid gewoon meteen een issue, daar hoef je niet op een incident te wachten. Naam noemen helpt zelden, patiënten kunnen ook zonder publieke schandpaal geïnformeerd worden dat hun zorgverlener tijdelijk niet inzetbaar is en waar ze terechtkunnen. En eerlijk, die 3 jaar in de gaten klinkt vooral als een systeem dat te lang blijft duwen op beterschap zonder harde grens: nu pas ingrijpen is laat.

Wat mij opvalt: iedereen heeft het over “naam noemen = schandpaal”, maar patiënten hebben óók recht op duidelijkheid als ze al jaren bij dezelfde huisarts zitten en ineens moeten overstappen; dan is zo’n anonieme “huisarts in regio X” vooral een mistgordijn waar roddel en wantrouwen van gaan groeien. En taalkundig: “per direct geschorst wegens alcoholisme” is ook zo’n rare kop, alsof het om een karakterfout gaat; schrijf dan gewoon “wegens alcoholverslaving en risico voor patiëntveiligheid”, dat is tenminste precies waar het om draait.

Die naamdiscussie is eigenlijk een afleidingsmanoeuvre: het echte schandaal is dat we verslaving nog steeds behandelen als “privéprobleem” tot het bijna misgaat, terwijl een huisarts gewoon een publieke functie heeft met enorme machts- en vertrouwenspositie. Enerzijds wil je geen schandpaal, anderzijds is die beroepsgroep zó klein en lokaal dat “anoniem informeren” in de praktijk juist meer geroddel en verdachtmakingen oplevert, inclusief collega’s die er niks mee te maken hebben. En die 3 jaar “in de gaten” zegt ook iets over onze risicomijdende instituties: iedereen dekt zich in met dossier-dossier-dossier, maar niemand pakt door omdat je dan verantwoordelijk wordt als het fout gaat. Misschien moeten we eerlijker zijn: patiëntveiligheid is niet alleen een incidentenlijstje, het is ook een organisatiecultuur die te lang wegkijkt omdat het ongemakkelijk is.

Die naamdiscussie is maar de helft: als IGJ drie jaar “in de gaten” houdt, waar is dan het vangnet voor haar zélf geweest, met verplichte behandeling en tijdelijke waarneming zodat patiënten niet de dupe worden. Echter als er echt risico was, had je eerder moeten ingrijpen en niet pas bij een incident of mediadruk; daarentegen vind ik wel dat patiënten meteen helder recht hebben op info en een fatsoenlijke overdracht, want anders gaan ze zwerven langs de huisartsenpost.

6 jaar plus tbs is ook gewoon zeggen we snappen dat dit nooit meer “normaal” wordt maar we hebben geen idee wat we met dit soort familiewaanzin moeten behalve opsluiten en hopen dat het niet weer misgaat rip

Weet je wat het is: die vrouw is óók patiënt, maar in de zorg is er bijna nergens een veilige route om te zeggen “ik heb een verslaving, ik moet eruit” zonder dat je meteen je hele praktijk/inkomen kwijt bent. Dan krijg je dus stiekem gedoe, collega’s die wegkijken en een inspectie die alleen maar “volgt” totdat het knalt. En die naam in de krant… dat voelt als afrekenen, terwijl we het echte probleem laten zitten: fatsoenlijke opvang en vervanging regelen zodat patiënt én huisarts niet kapot gaan.

Die naam noemen vind ik eerlijk gezegd niet eens het spannendste; het gaat om aansprakelijkheid en toezicht: als IGJ al 3 jaar “signalen” heeft en ze laat haar toch doorwerken, wie staat er dan straks met lege handen als er een medische fout valt en een patiënt schade lijdt? En die huisarts zelf ook: verslaving is behandelbaar, maar dan moet je wél een harde lijn trekken met tijdelijke ontzegging + verplichte begeleiding, niet eindeloos pappen en nathouden tot de krant het oppakt, maar ok.

Wie het ziet, ziet het: drie jaar “in de gaten” en dan pas per direct schorsen… dat is toch gewoon een doofpot tot het niet meer te houden is?! Ik heb in de zorg gezeten en je weet hoe dat gaat: iedereen houdt elkaar de hand boven het hoofd, en als het uitlekt moet ineens de naam op straat zodat de instelling/inspectie kan roepen “kijk ons eens daadkrachtig zijn”. En ondertussen zitten patiënten wél met de schade en het vertrouwen dat weer een knauw krijgt, maar daar hoor je niemand over!!!