Winstdeling zorg aan banden: 'Soort georganiseerde misdaad'

In de praktijk is het toch van de gekke dat er geldschieters aan een huisarts of jeugdclub meer willen overhouden dan aan de zorg zelf. Zet er gewoon een keiharde cap op en laat elke euro naar kwaliteit en personeel gaan, niet naar “management fees” en bv’tjes die morgen weer weg zijn. En als ze dan vertrekken omdat het niet meer loont: prima, dan zaten ze er dus nooit voor de patiënt.

het probleem is dat je met alleen een winstcap vooral aan de achterkant knijpt, terwijl de echte lekken in de zorg-infrastructuur zitten: interne leningen, “management fees”, vastgoedconstructies en doorfactureren via bv’tjes, en dan is de winst op papier ineens weg maar de patiënt merkt nog steeds minder tijd en meer productieprikkels. de oplossing is om die hele geldstroom-keten vergunningplichtig en transparant te maken tot op UBO/leningsvoorwaarden én kwaliteit/continuïteit als harde eis (incl. exit-plan), anders verplaatst private equity het verdienmodel gewoon en sta je over 2 jaar weer met dezelfde ellende.

Die “georganiseerde misdaad”-quote is lekker stoer, maar het echte probleem is dat we zorg zijn gaan behandelen als een asset class: patiënten als stabiele cashflow, personeel als kostenpost, en de rest is spreadsheet-innovatie. Enerzijds kan extra kapitaal best nuttig zijn (ICT, gebouwen, opschalen), anderzijds krijg je bij ketens meteen die perverse prikkel om de makkelijke handelingen te stapelen en de moeilijke gevallen door te schuiven naar de buurman of de ggz-wachtlijst. En dan helpt een winstcap pas als je óók de kwaliteit en toegankelijkheid meet en handhaaft, want anders wordt het gewoon “minder winst” op papier en meer druk op de behandelkamer in het echt. eerlijk: als je een exit-plan en continuïteitsfonds verplicht stelt, blijft alleen het geld over dat niet bang is voor verantwoordelijkheid.