Menselijk bot gevonden in zoektocht naar vermiste Tobias, een jaar na zijn verdwijning in Italië

Wat me hier vooral raakt: familie moet een jaar later zélf een particuliere zoekactie optuigen omdat er toevallig een visser een jas vindt… dat is toch bizar. Enerzijds snap ik dat Italië groot en bergachtig is en politiecapaciteit eindig, anderzijds laat dit zien hoe “vermiste volwassene” al snel in een soort administratieve mist verdwijnt als er geen misdrijf-label op zit. En dan krijg je dat rouw en opsporing door elkaar gaan lopen: je bent tegelijk nabestaande én projectmanager van je eigen zoektocht, met donaties, media, speurhonden, alles. Hopelijk is dit bot tenminste een einde aan die eindeloze onzekerheid, want dat vreet mensen echt van binnenuit, dag in dag uit.

Dit soort zaken laten ook zien hoe ongelijk “verdwijnen” is: als je familie geld, netwerk en media-aandacht heeft, komt er een particuliere zoekactie met honden en drones; heb je dat niet, dan ben je gewoon weg uit het systeem. Enerzijds is dat logisch (staat kan niet elk ravijn omspitten), anderzijds schuift het ongemerkt op naar een soort pay-to-search, en dat wringt met het idee dat elk leven evenveel waard is. En dan nog Italië: andere taal, andere procedures, andere prioriteiten… succes als Amsterdammer zonder lokale ingangen, dan ben je echt echt afhankelijk van toevallige vissers en vrijwilligers. Hopelijk komt er snel DNA-uitsluitsel, want die tussenfase is pure marteling.