What to know about the EU’s new rules on migration and asylum as they come into effect - AP News

90 dagen voor een asielbesluit klinkt lekker strak op papier, maar als je tegelijk “screening vóór de grens” en snellere returns doet, dan krijg je dus facto meer mensen in detentie-achtige opvang en dat gaat weer knallen bij rechters en artsen. Wat veel mensen niet weten: chronische stress + slaaptekort in die centra maakt mensen juist minder “coöperatief” in interviews (cognitieve load), dus dan krijg je meer fouten en meer beroep, en ben je terug bij af. overigens dat solidariteitsquotum wordt pas wat als landen die altijd dwarsliggen ook echt pijn voelen in hun portemonnee, anders is het weer schuiven met cijfers en blijft de buitengrens de opvang doen.

Typisch weer zo’n EU-pakket met mooie termpjes als “digitaal” en “90 dagen”, maar niemand rekent even door wat dat betekent aan extra tolken, juristen, IT en tribunalen. Als je per dossier al snel €2.000-€3.000 aan verwerking kwijt bent en er komen er 300.000 per jaar langs, dan praat je over bijna een miljard aan bureaucratie voordat er één bed of terugvlucht geregeld is. En dat solidariteitsfonds? dat wordt gewoon weer een pot waar de zuidelijke landen facturen in gooien en Noord-Europa mag aftekenen zonder dat iemand ooit hard kan zeggen: dit was onzin, terugbetalen graag.

90 dagen en digitaal, prima, maar iedereen doet net alsof het probleem “de procedure” is en niet de aanzuigende werking: zolang je eenmaal op EU-grond bent en de kans groot is dat je toch blijft hangen (ook na afwijzing), blijven die stromen komen en dan kan je nog tien tribunalen optuigen. In mijn tijd bij de KLM zag je het al op sommige luchthavens: één zwakke schakel in de keten en het hele systeem loopt vast, en dat is hier precies zo met terugkeer en afspraken met herkomstlanden, dáár moet je je tanden in zetten in plaats van weer een nieuw solidariteitsfonds waar straks iedereen ruzie over krijgt. En dat “sovereiniteitsgezeur” van sommige landen, tja, dan moet de EU ook durven zeggen: prima, maar dan ook geen cent en geen Schengen-voordelen meer, anders blijft het vrijblijvend gedoe.

Die 90 dagen-discussie gaat me net te veel over “sneller” alsof dat automatisch “beter” is. Enerzijds is het goed dat je eindelijk probeert de chaos aan de buitengrens te normaliseren, anderzijds creëer je met dat solidariteitsquotum een soort morele boekhouding: landen kunnen zich vrijkopen en dan blijft opvang en integratie weer hangen bij dezelfde plekken én dezelfde gemeenten. En dat nieuwe Europees asieltribunaal… leuk, maar als je mensen tegelijk in een grensprocedure duwt met minder tijd voor fatsoenlijke rechtsbijstand, dan krijg je juridisch gedoe dat voorspelbaar is, voorspelbaar. Het echte taboe blijft: de EU wil wel harde grens en harde terugkeer, maar niet hard investeren in legale routes en fatsoenlijke huisvesting/arbeidskansen, want dat verkoopt thuis niet.