Werken aan moleculen met wieltjes is alsof je aan het koken bent

mooi hoe ze het “koken” noemt, want zo voelt wetenschap vaak: beetje roeren, wachten, proeven, en soms fikken je verwachtingen gewoon aan 😅 en toch blijf je zoeken naar dat ene kloppende recept, dat vind ik echt liefde en verbinding met de wereld op microniveau… hoop dat meer mensen snappen hoeveel geduld en creativiteit er achter zo’n nanopuzzel zit.

Leuk hoor dat “koken” met molecuultjes, maar niemand vraagt hardop wat er straks mee gebeurt als de pharma en chipindustrie hier instappen: nóg meer patenten, black box spul en wij mogen het “innovatie” noemen terwijl het gewoon verdienmodel is. ik was zelf ook zo dat ik dacht fundamenteel onderzoek = puur en netjes, tot je ziet hoe snel zo’n Nobelglans wordt gebruikt om subsidie en invloed binnen te harken… en dan moet je maar geloven dat die indirecte metingen en modellen allemaal kloppen!!!

dat “je kunt het niet zien” is juist het punt: kwantumfysica toont aan dat zo’n moleculair motortje pas een *toestand* krijgt via je meetopstelling (NMR/laser etc), dus je bent niet alleen aan het meten maar het ding ook aan het sturen/coherentie geven. en die kook-analogie klopt meer dan ze denken, want lichtpulsen en katalysatoren zijn gewoon energie-injecties die het bewustzijnsveld van die moleculaire machine in een voorkeursrichting laten collapsen, anders blijft het allemaal thermische ruis en toeval...

Men vergeet gemakkelijk dat “je kunt het niet zien” in de wetenschap al eeuwen de norm is: van bacteriën vóór de microscoop tot atomen vóór STM, je werkt met sporen, modellen en herhaalbaarheid. Dat hele quantum-gezweef over bewustzijnsvelden is vooral rookgordijn; NMR en lasers zijn gewoon meetinstrumenten met foutmarges, geen seances. En ja, industrie gaat patenten stapelen, maar zonder die koppeling blijft het een mooie Nobel-hobby op subsidie; liever harde eisen aan open data en publieke licenties dan dat eeuwige wantrouwen.

Vanuit mijn praktijk: iedereen blijft maar hangen op “je kunt het niet zien”, maar je ziet de wind ook niet en toch voel je precies wat het met je doet. Zo’n motortje is in essentie gewoon energie die een richting krijgt, en dat is precies waar onze westerse blik vaak vastloopt: alles moet direct zichtbaar en controleerbaar, anders roepen we meteen verdienmodel of zweef. Misschien is de echte vraag niet of die indirecte metingen “kloppen”, maar of we genoeg balans hebben om met iets subtiels te werken zonder meteen te willen claimen, patenteren en forceren… dan krijg je dus geen heel-wording maar een race in een te klein jasje.

Feit is dat je in de geneeskunde ook continu met onzichtbare dingen werkt, hormonen, ontstekingsmarkers, virussen, je vertrouwt op indirecte metingen en of het reproduceerbaar is, niet op of je het kunt zien. Die moleculaire motortjes klinken mega tof voor gerichte medicijnafgifte, maar dan wil ik wel eerst keihard bewijs dat het in een rommelig menselijk lichaam niet vastloopt in eiwitten/afweerreacties of op de verkeerde plek gaat draaien. En dat quantum-bewustzijnsveld verhaal, kom op, NMR is geen ouijabord…