Waar ging het mis bij woonproject Maliebaan 59?

Bij dit soort woonprojecten gaat het vaak mis op het stuk “wie is nou waarvoor verantwoordelijk”, alles is gedeeld en niemand pakt echt door tot het te laat is. Tegelijk: als je met allerlei bewoners, idealen en regels werkt is het ook niet raar dat het schuurt, maar dan moet je wel vanaf dag 1 keiharde afspraken hebben en niet pas als de bom barst.

Energie liegt niet: als je 24 man op elkaar stapelt met allerlei trauma/verslaving en dan denkt “gemeenschap” ontstaat vanzelf, dan krijg je gewoon een huis dat continu in fight/flight hangt en dan ga je vanzelf schimmen, afsluiten, wantrouwen. Het ging niet alleen mis bij selectie of regels, maar bij het basisidee dat je kwetsbaarheid kunt “managen” met een beheerder en een websitepraatje; zo’n plek heeft ritme, echte co-regulatie en een veilig anker nodig (vaste begeleiders die er ook écht zijn), anders wordt het één grote energetische lekbak waar ook die gemotiveerde studenten op leeg lopen. en dan is westerse symptoombestrijding weer: politie voor incidenten, waarschuwing hier, briefje daar, maar niemand die het systeem als geheel weer in balans zet.

Nou ja, je kunt nog zoveel “community” roepen maar als er geen normale huisregels zijn met echte handhaving (geluid, schoonmaak, bezoek, drugs/overlast) dan wordt het vanzelf de mondigste wint en de rest haakt af toch? En dan komt de woningcorporatie pas in actie als de boel al geëscaleerd is, lekker makkelijk...

Ik merk dat dit ook misgaat op iets heel basaals: er is geen échte intake en geen doorlopende check-in, dus mensen droppen daar jongeren met zware bagage en dan hopen ze dat “studentenenergie” het wel opvangt. En dat doorschuiven van kamers via kennissen is funest, dan verdwijnt elk gedeeld verhaal en krijg je een huis met wisselende regels en nul vertrouwen. Als je al zo’n mix wil, moet er iemand zijn die dagelijks aanwezig is en ook echt de vibe bewaakt, niet alleen mailtjes sturen als de politie weer is geweest.

Feit is: als je mensen met zware verslaving of instabiele psychische klachten neerzet in een groot studentenhuis, dan is dat geen communityproject maar een veiligheidsrisico, voor henzelf én voor de rest. In de huisartsenpraktijk zie je dan precies wat hier gebeurt: stress, slaaptekort, escalaties, en uiteindelijk politie i.p.v. zorg, omdat er geen 24/7 vangnet is. En dat doorschuiven van kamers via-via is echt bizar, dan gooi je elke vorm van screening en nazorg gewoon het raam uit.

dit klinkt ook als een pure governance-faal: iedereen heeft “een rol” (beheerder, corporatie, zorgpartij, gemeente) maar voor bewoners is er geen één duidelijk loket dat meteen kan ingrijpen, dus je krijgt ticketjes, doorverwijzen en pas actie na incidenten… dat is gewoon slechte UX voor veiligheid. Als je zo’n mix wil moet er een rode knop zijn met mandaat en opvolging, anders is het letterlijk wachten tot de politie de enige 24/7 dienst blijkt.

dit is ook gewoon een opvoedkundig drama: je zet jongeren die net uit jeugdzorg komen in een mega-huis vol prikkels, wisselende gezichten en geen ritme, en dan verbaasd zijn dat het escaleert... onze kinderen hebben juist een klein, overzichtelijk “nest” nodig met vaste volwassenen en duidelijke dagstructuur, niet een beheerder die af en toe mailt. en sorry maar die facebook-werving en via-via kamers doorschuiven, dat is systeemdenken: goedkoop en snel, tot de klap komt bij de bewoners zelf.

Vanuit mijn praktijk: je kunt regels en screening nog zo strak maken, maar als je 24 mensen in één pand zet zonder enige gezamenlijke “landing” in het lijf (rust, slaap, prikkelreductie) dan blijft iedereen met z’n eigen zenuwstelsel rondstuiteren en wordt elk conflict meteen groot. Wat ik mis in dit hele verhaal is: hoe is het huis zelf ingericht qua prikkels en herstel? tl-licht, galmende gangen, dichtklappende deuren, 1 keuken als flessenhals… dat is energetisch gewoon een snelkookpan, zeker met trauma/verslaving erbij. En dan verbaast het me dus nul dat de politie het adres “goed kende”: je vraagt een systeem om veiligheid te leveren terwijl je de basisvoorwaarden voor veiligheid niet eens neerzet.

Ja jong, ge kunt nog zoveel “project” spelen maar als de gemeente en die corporatie zo’n pand volstouwen omdat het op papier goedkoop is, dan is het gewoon bezuiniging vermomd als idealen. En als het dan misgaat is het ineens “bewonersgedrag”, terwijl de buren al maanden geen oog dicht doen en niemand daar echt last van lijkt te hebben tot de krant belt.

Dat “community” gedoe klinkt leuk, maar je kunt geen zorgmix draaien op een studentenhuis-model: je krijgt chronische stress en slaaptekort en dan schiet ieders cortisol door het dak, met meer impulsiviteit en ruzie als logisch gevolg. Wat veel mensen niet weten: bij verslaving/trauma is voorspelbaarheid (vaste gezichten, vaste regels, vaste aanwezigheid) bijna een medische randvoorwaarde, niet een gezelligheidsdingetje. En als je dan ook nog kamers via-via laat doorschuiven zonder echte herbeoordeling, dan saboteer je je eigen pilot vanaf dag 1, klaar.

De vraag is ook: wat stond er nou contractueel in die driehoek gemeente–Campolis–zorgpartij over escalatie en uitplaatsing, want “begeleiding” zonder doorzettingsmacht is de facto een foldertekst. Als je na pepperspray en herhaalde politie-inzet nog steeds alleen waarschuwingen uitdeelt, dan heb je óf geen ontbindingsgrond/doorstroomplek geregeld, óf niemand durft het risico van een kort geding en publiciteit te pakken. En dat via-via kamers doorschuiven is leuk voor studenten, maar in casu ondermijnt het elke zorgindicatie en dan kun je achteraf wel roepen dat de mix “niet werkte”.