Waar ging het mis bij woonproject Maliebaan 59?

Bij dit soort woonprojecten gaat het vaak mis op het stuk “wie is nou waarvoor verantwoordelijk”, alles is gedeeld en niemand pakt echt door tot het te laat is. Tegelijk: als je met allerlei bewoners, idealen en regels werkt is het ook niet raar dat het schuurt, maar dan moet je wel vanaf dag 1 keiharde afspraken hebben en niet pas als de bom barst.

Energie liegt niet: als je 24 man op elkaar stapelt met allerlei trauma/verslaving en dan denkt “gemeenschap” ontstaat vanzelf, dan krijg je gewoon een huis dat continu in fight/flight hangt en dan ga je vanzelf schimmen, afsluiten, wantrouwen. Het ging niet alleen mis bij selectie of regels, maar bij het basisidee dat je kwetsbaarheid kunt “managen” met een beheerder en een websitepraatje; zo’n plek heeft ritme, echte co-regulatie en een veilig anker nodig (vaste begeleiders die er ook écht zijn), anders wordt het één grote energetische lekbak waar ook die gemotiveerde studenten op leeg lopen. en dan is westerse symptoombestrijding weer: politie voor incidenten, waarschuwing hier, briefje daar, maar niemand die het systeem als geheel weer in balans zet.

Nou ja, je kunt nog zoveel “community” roepen maar als er geen normale huisregels zijn met echte handhaving (geluid, schoonmaak, bezoek, drugs/overlast) dan wordt het vanzelf de mondigste wint en de rest haakt af toch? En dan komt de woningcorporatie pas in actie als de boel al geëscaleerd is, lekker makkelijk...

Ik merk dat dit ook misgaat op iets heel basaals: er is geen échte intake en geen doorlopende check-in, dus mensen droppen daar jongeren met zware bagage en dan hopen ze dat “studentenenergie” het wel opvangt. En dat doorschuiven van kamers via kennissen is funest, dan verdwijnt elk gedeeld verhaal en krijg je een huis met wisselende regels en nul vertrouwen. Als je al zo’n mix wil, moet er iemand zijn die dagelijks aanwezig is en ook echt de vibe bewaakt, niet alleen mailtjes sturen als de politie weer is geweest.

Feit is: als je mensen met zware verslaving of instabiele psychische klachten neerzet in een groot studentenhuis, dan is dat geen communityproject maar een veiligheidsrisico, voor henzelf én voor de rest. In de huisartsenpraktijk zie je dan precies wat hier gebeurt: stress, slaaptekort, escalaties, en uiteindelijk politie i.p.v. zorg, omdat er geen 24/7 vangnet is. En dat doorschuiven van kamers via-via is echt bizar, dan gooi je elke vorm van screening en nazorg gewoon het raam uit.

dit klinkt ook als een pure governance-faal: iedereen heeft “een rol” (beheerder, corporatie, zorgpartij, gemeente) maar voor bewoners is er geen één duidelijk loket dat meteen kan ingrijpen, dus je krijgt ticketjes, doorverwijzen en pas actie na incidenten… dat is gewoon slechte UX voor veiligheid. Als je zo’n mix wil moet er een rode knop zijn met mandaat en opvolging, anders is het letterlijk wachten tot de politie de enige 24/7 dienst blijkt.