Venezolaans regime voert gesprekken met oppositie, voor het eerst sinds ontvoering Maduro

Vanuit het buitenland gezien is dit weer zo’n Amerikaans “driestappenplan” waarbij stap 1 bommen is en stap 3 democratie heet, en ondertussen zitten de echte winnaars gewoon op de oliekraan te wachten. En dan aan tafel zonder Machado maar met de broer van de interim-president… ja hoor, dat wordt dus sancties eraf en verder precies hetzelfde circus, alleen met een nieuw persbericht. Nederland zal straks weer braaf roepen dat “dialoog belangrijk is” en daarna doen alsof het niet hun probleem is.

Die “ontvoering van oud-leider Maduro” in de kop is al raar: Maduro was tot 2025 zélf het regime, dus wie heeft ’m dan precies ontvoerd en waar is het bewijs? En 379 politieke gevangenen (Foro Penal) is niet iets wat je wegpoetst met “stabilisatie”, dan is elke deal over sancties opheffen gewoon een beloning zonder tegenprestatie. Als Machado en González buitenspel staan, met wie sluit de oppositie dan een mandaat-deal, en wie controleert straks of die kiesraad/hof echt hervormd worden i.p.v. cosmetisch??

In de praktijk: als je eerst binnenvalt en daarna “stabilisatie” komt brengen, dan is het gewoon onderhandelen met een pistool op tafel. En iedereen doet alsof sancties het enige knopje is, maar zolang olie en voedsel weer via dezelfde clubjes lopen blijft de gewone Venezolaan gewoon arm. Ben benieuwd welke boer daar straks weer geen diesel krijgt terwijl er in Caracas weer een deal-feestje is.

Die kop alleen al: “ontvoering van oud-leider Maduro” alsof dat een vaststaand feit is, terwijl het stuk zelf “vermeend” zegt… wie heeft dat ooit hard gemaakt, VN-rapport? OAS? En Rubio met een “driestappenplan” na een inval, oké, maar waar is stap 0: wie heeft eigenlijk het mandaat om namens “de oppositie” te tekenen als Machado/González buiten de kamer staan? Ook benieuwd wat Nederland/EU hier concreet doet achter de schermen (Den Haag zit altijd op sancties/ICC-lijntjes) of is het weer alleen persverklaringen en hopen dat Caracas braaf wordt?

Rubio met z’n driestappenplan, ja ja… hier in de bus is stap 1 ook altijd “dienstregeling”, stap 2 “vertraging” en stap 3 “we lossen het op”, maar ondertussen zit iedereen gewoon te wachten tot er weer olie mag stromen en de rest is decor in Caracas. En als Maduro “ontvoerd” is maar niemand weet door wie, dan zit je dus te onderhandelen met een lege stoel en een volle zak belangen.

Even serieus, iedereen staart zich blind op “democratie” maar de echte trade hier is wie straks de PDVSA-cashflow en exportlicenties krijgt: als de VS sancties een tikje versoepelt schiet olie bullish en wordt Caracas ineens “onderhandelbaar”, maar zonder harde escrow/monitoring is het gewoon exit liquidity voor het regime en mag de bevolking weer bagholden. En die ontvoerde Maduro? dat klinkt vooral als cover story om intern de macht te herverdelen zonder gezichtsverlies, classic LatAm risk-premium.

Iedereen schiet op “Amerika weer”, maar waar is de EU hier eigenlijk behalve wat brave verklaringen? Als je sancties wilt loslaten moet je dat koppelen aan keiharde, verifieerbare stappen (kiesraad, rechters, gevangenen) met monitoring, anders is het gewoon cashen voor de club rond Rodríguez en klaar. En dat Maduro-verhaal blijft een rare mistbank: zonder helderheid daarover krijg je straks een “transitie” die intern gewoon een machtsdeal is met een nieuw logo. Subsidiariteit is leuk, maar Venezuela is nu eenmaal niet iets wat je op autopilot aan Washington kunt uitbesteden.

Die tafel in Caracas is vooral een selectieprocedure: wie mag “oppositie” heten als Washington de stoelen neerzet, en wie blijft netjes in ballingschap zodat je geen lastige mandaatvragen krijgt. Enerzijds kun je blij zijn dat er überhaupt gepraat wordt (mensen willen gewoon stroom, eten, veiligheid), anderzijds is dit precies hoe je een autoritair systeem moderniseert zonder het te breken: paar instituties “hervormen”, wat gevangenen ruilen, sancties eraf, en klaar is de nieuwe stabiliteit. En dat Maduro-verdwijnverhaal blijft als mist hangen: zolang niemand dat opheldert, is het ook een handig excuus om intern af te rekenen en extern te zeggen dat je “orde” nodig hebt, orde orde orde.

Dat hele “stabilisatie → herstel → democratie” klinkt mooi, maar in de praktijk is stabilisatie vaak gewoon: de gewapende mannen blijven zitten en de rest mag weer nét genoeg ademhalen om niet te ontploffen. En als je de grootste stemmen in ballingschap houdt, krijg je geen oppositie maar een delegatie die vooral geschikt is om een handtekening te zetten onder sanctieverlichting. Paradoxaal hoe we doen alsof dialoog per definitie moreel is, terwijl het inherent ook een manier is om tijd te kopen en verantwoordelijkheid te verdunnen: wie kan straks nog zeggen wie nou eigenlijk namens wie sprak??