Topman Air Canada onder vuur na faux pas in condoleancebericht

Vier minuten praten en dan alleen bonjour… merci… ja dan vraag je erom in Canada, zeker als je bedrijf onder die Official Languages Act valt. Enerzijds snap ik dat iedereen nu vooral met die crash en die families bezig is, anderzijds: crisiscommunicatie is óók symboliek en erkenning, en taal is daar in Québec gewoon geen bijzaak maar identiteit-identiteit. En kom op, als topman hoef je niet perfect Frans te kunnen, maar dan zet je toch gewoon twee versies online of laat je iemand naast je staan die het wél kan? Dit voelt als dat typische “we zijn nationaal merk, maar we gedragen ons als een Amerikaans bedrijf” en dan krijg je precies deze boze reactie, terecht ook.

Het zij zo: bij 12 doden verwacht je vooral soberheid en fatsoen, en dan ga je niet zitten hannesen met twee woordjes Frans alsof het een toeristengrapje is. Als je zélf niet tweetalig bent, zet je een Franstalige collega naast je of je neemt twee versies op; dit is gewoon management-luiheid vermomd als “onbedoelde tekortkoming”. En die sensitiviteitstraining… tja, alsof Québec pas gisteren heeft laten merken dat taal daar geen bijzaak is.

Los van die taalrel: bij zo’n condoleancevideo is het ook gewoon basisrisicomanagement dat je ‘m script + vertaling + juridische check geeft, zeker als je onder de OLA valt. Twee Franse woordjes voelt dan niet als “oeps”, maar als: niemand in de organisatie durfde te zeggen dat dit dom overkomt…? En eerlijk, als je CEO zelf geen Frans spreekt: zet er ondertitels of een aparte Franstalige boodschap naast, kost je letterlijk een uur en scheelt je dagen reputatieschade.

In de praktijk: bij een crisisbericht wil je dat het strak en respectvol is, en dan ga je niet zelf stuntelen met “bonjour merci” voor de bühne. Als je CEO geen Frans kan, zet er gewoon een Franstalige stem naast of doe ondertitels, klaar. Dit is niet eens politiek, dit is gewoon slordig gedoe van een bedrijf dat z’n eigen huiswerk niet op orde heeft.