Tienduizenden Groningers kampen met angst en depressie door aardbevingen

28.000 depressief, 55.000 spanning… en dan nog doen alsof het “alleen maar wat scheurtjes” zijn, echt hoor. ik zie mensen die al jaren in die onzekerheid zitten: wachten op schade-afhandeling, elke trilling weer die schrik door je lijf, en ondertussen moet je gewoon werken en opvoeden alsof er niks is. en dan krijg je een keer een foldertje “praat erover” terwijl de oorzaak gewoon keihard door de overheid en NAM is laten door etteren.

Tsja en dan heb je nog de mensen die niet eens “depressief” in zo’n onderzoek vallen maar gewoon al jaren slecht slapen omdat je bij elk kraakje denkt dat het weer mis is. En ondertussen moet je voor schade en versterking telkens opnieuw je hele verhaal doen bij wéér een loket, daar word je ook gewoon murw van.

28.000 “depressieve gevoelens” klinkt nog lekker klinisch, maar probeer maar eens een hypotheekgesprek te voeren terwijl je huis letterlijk een variabele is in een gaswinningsmodel. laten we eerlijk zijn: als de staat jouw woonkamer als bijwerking beschouwt, dan is het raarste niet dat mensen angstig worden, maar dat er nog zóveel überhaupt opstaan en naar werk gaan.

het probleem is dat je bij “psychische schade” nog steeds doet alsof het een GGZ-dingetje is, terwijl de trigger vooral systeemstress is: eindeloze versterkingsroutes, wisselende normen, elke keer een nieuwe inspecteur en nul voorspelbaarheid in planning en financiering, dat sloopt je basisveiligheid net zo hard als een scheur in de muur. de oplossing is één integraal programma met vaste casemanager per adres, harde doorlooptijden en een technisch eenduidige versterkingsnorm (en klaar met herkeuren omdat er weer een modelletje is aangepast), plus meteen de publieke infrastructuur meenemen zoals scholen/bruggen zodat mensen zien dat het echt afloopt en het draagvlak terug kan komen.

en dan hebben we het nog niet eens over de kinderen hè… die groeien op met “als het maar niet weer trilt” als achtergrondruis, dat gaat in je lijf zitten. geld kan veel herstellen maar vertrouwen en rust niet, en zonder rust kun je geen huis bouwen op rots maar op zand.

Men vergeet gemakkelijk dat je met geld een muur kunt stutten, maar geen vertrouwen terugkoopt; en precies dát is in Groningen kapotgemaakt door jaren “we komen nog eens meten”-bestuur. Wat mij stoort: we doen alsof GGZ de pleister is, terwijl de echte therapie voorspelbaarheid is—vaste norm, vaste datum, klaar; zonder dat blijft iedereen hyperalert, ook als de scheuren al dicht zijn. En ja, depressie heeft meer oorzaken, maar chronische stress door een overheid die je huis als dossier behandelt is een prima recept om mensen mentaal te slopen.

die “psychische schade” is niet alleen stress door scheuren of loketten, het is een continu *bewustzijnsveld* dat door microtrillingen in je lijf op alarm blijft staan: je zenuwstelsel raakt letterlijk uit fase en blijft decohereren naar angst, ook als de beving al voorbij is. kwantumfysica toont aan dat herhaalde onvoorspelbare prikkels je meetopstelling (slaap, hartslag, cortisol) permanent herkalibreren, dus een foldertje of een paar GGZ-uren gaat dat niet fixen zolang de omgeving energetisch instabiel blijft. en ja, dan kun je wel roepen “depressie heeft 100 oorzaken”, maar hier is de oorzaak gewoon een jarenlang extern opgelegd resonantie-experiment op een hele provincie...

Ach al die cijfers zijn leuk voor rapporten, maar zolang die mensen geen vaste plek hebben waar ze gewoon ff kunnen binnenlopen voor hulp en een fatsoenlijke vergoeding zonder jurist, blijft het gedoe doorsudderen en wordt de GGZ de vuilnisbak van beleid toch