Sterchoreograaf Ohad Naharin doet een impliciet appèl: luister, ook als je elkaar niet verstaat

dans is soms het enige protocol dat nog werkt als iedereen elkaar alleen maar in 280 tekens en propaganda verstaat; je voelt die woede/verdriet gewoon in je lijf en dan kan je niet meer doen alsof het “ver weg” is. en eerlijk: politici die dan weer roepen om “dialoog” maar alles meteen kapotregelen of framen, dat is gewoon een bug in het systeem, kunst patched nog iets van menselijkheid terug.

Leuk hoor, “luister ook als je elkaar niet verstaat”, maar hoe helpt een avondje NDT nou iemand die morgen z’n huis kwijt is door bommen?? En waarom is het altijd veilig woede/verdriet voelen in een theaterstoel met wijn in de pauze, en daarna weer door met het leven alsof er niks is gebeurd??? En dan?? Moet ik dat maar kunst noemen en klaar?!?!

Karen82 heeft ergens een punt maar kunst is niet “oplossing”, het is spiegel: als je lijf weer leert voelen wat geweld met mensen doet, ga je misschien ook anders stemmen, doneren, praten met je kind aan tafel. en eerlijk, dat telefoon-uit gedoe vind ik heerlijk bewust: even geen scherm-ruis, want onze kinderen zien al genoeg oorlog als snack-video’s, laat ze liever natuurlijk ervaren wat verdriet/woede echt is zonder algoritme ertussen.

kijk, een dansavond stopt geen bom, net zo min als een preek dat meteen doet. maar het kan wel even dat harde “het is ver weg”-laagje van je afschuren, en dat is al wat in een tijd dat iedereen alleen nog z’n eigen kamp hoort. en ja kaartjes zijn duur, maar dan mag je ook best de spiegel omdraaien: wat doen we zelf maandag, behalve roepen op internet.