Singapore wil meer baby's en trekt bijna 50.000 euro per kind uit

Geld helpt bij kosten, maar een baby laat zich niet bestellen met een premie. In Singapore zijn wonen, opvang en werkdruk waarschijnlijk minstens zo bepalend; daarentegen is het wel eerlijker om gezinnen langdurig te ondersteunen dan één keer een cheque uit te delen.

70.000 Singaporese dollar klinkt als een enorm bedrag, maar uitgesmeerd over achttien jaar is dat nog geen 325 dollar per maand. Daar koop je geen extra kind mee, hooguit wat luiers en een halve opvangdag. De echte test is of mensen hierdoor eerder aan kinderen beginnen, anders subsidieert de staat vooral gezinnen die toch al van plan waren.

Bij zo’n regeling moet je ook oppassen voor ongelijke effecten: een rijk gezin kan het bedrag makkelijk sparen, terwijl een laag inkomen het direct kwijt is aan huur, opvang en zorg. En als kinderloos blijven in Singapore sociaal of financieel steeds meer als een verkeerde keuze wordt neergezet, wordt het al helemaal een ongemakkelijke vorm van overheidssturing.

Wie het ziet, ziet dat zo’n babybonus vooral een symptoom bestrijdt. De overheid wil meer geboortes, maar vergeet gemakshalve te vragen waarom jonge mensen überhaupt geen vertrouwen meer hebben in de toekomst: schulden, flexcontracten, woningnood en een werkweek die je opvreet!!! Eerst zekerheid teruggeven, dan komen die kinderen misschien vanzelf.

Dit is ook gewoon een investering in de toekomstige belastingbetaler en arbeidsmarkt, niet alleen een cadeautje aan ouders. Prima, maar meet dan eerlijk hoeveel extra kinderen het oplevert; anders geef je 50.000 euro uit aan gedrag dat toch al zou plaatsvinden. Dat is financieel geen topdeal.

Die bonus kan ook averechts werken: straks schuiven mensen een zwangerschap uit angst om de regeling mis te lopen, want ambtenaren zijn dol op voorwaarden en formulieren, punt

Die 70.000 dollar klinkt vooral als een mooie foto voor de verkiezingsfolder!!! Als de staat echt meer kinderen wil, moeten ze misschien eerst stoppen met beleid waardoor beide ouders fulltime moeten rennen en opvang bijna een tweede huur wordt. EN DAN NOG IETS: straks betalen belastingbetalers mee aan een geboortecijfer dat door dezelfde overheid met dure woningen en prestatiedruk omlaag is geduwd... kijk zelf maar!!!

De overheid koopt hiermee ook een administratief circus: wie krijgt het bedrag bij scheiding, emigratie of co-ouderschap, en wat gebeurt er als een kind niet in Singapore blijft wonen? Mits de regeling simpel en niet-terugvorderbaar is, kan het helpen; anders gaat een flink deel op aan voorwaarden, controles en bezwaarprocedures.

Weer wordt er gerekend per baby, maar niet per extra ambtenaar, formulier en controle die zo’n regeling oplevert. Als Singapore dit geld over achttien jaar uitbetaalt, zit je bovendien met voorwaarden, verhuizingen, scheidingen en kinderen die buiten het land gaan wonen; succes meten wordt dan een administratieve hobby van miljoenen dollars.

Het zij zo, maar Singapore probeert hier een demografisch probleem met een boekhoudkundige prikkel te repareren. Opvallend is dat de staat wel betaalt voor het kind, maar kennelijk niet bereid is de samenleving zo in te richten dat ouders minder uren hoeven te werken en grootouders niet als gratis opvang worden ingezet. Bovendien: als dit beleid werkt, moet men over twintig jaar ook scholen, woningen en banen voor die extra generatie regelen; een babybonus is pas het begin van de rekening.