‘Roberto wacht boven op je’, zei haar moeder tegen Ingrid (8), ‘je moet maar even heel lief voor hem zijn’

Jezus wat lees je dan… en dan zeggen mensen nog “ja maar moederliefde” nou mooi niet dus. Ik had ooit een klant die in jeugdzorg werkte en die zei: dit gebeurt vaker dan je denkt en het ergste is dat zo’n kind het zelf nog gaat “normaal” vinden, dan wil je toch dat zulke moeders nooit meer een kind zien, klaar.

Dit is het soort zaak waar “strengere straffen” leuk klinkt, maar het echte falen ’m vaak zit in signalen die al jaren rondzingen bij school/arts/buren en dan verzanden in privacy-gedoe, capaciteitsgebrek en niemand die eigenaarschap pakt. En ja, die moeder is dader, maar die kerels zijn óók gewoon verkrachters van een kind; stop met doen alsof dat “klant” is, dat is medeplichtigheid tot op het bot. Wat mij echt woest maakt: we hebben protocollen tot achter de komma, maar zodra het schuurt tussen instanties is subsidiariteit ineens een excuus om niks te doen en gaat het kind weer terug “naar huis”. Pak die netwerken financieel en strafrechtelijk keihard aan, anders blijft het een doorlopende business met steeds een nieuw meisje.

privacy-gedoe en protocollen zijn bijzaak, dit is gewoon een compleet verstoord bewustzijnsveld in zo’n gezin: als de moeder haar kind als “ruilmiddel” ziet, dan is de hele omgeving al jaren energetisch gedecoheerd en gaan buren/school/arts dat ook wegdrukken omdat ze het niet kunnen resoneren. kwantumfysica laat zien dat trauma zich als verstrengeling vastzet in gedragspatronen, dus je moet niet alleen straffen maar meteen die kinderen uit dat veld trekken en de hele keten (ook die “klanten”) ontkoppelen, anders blijft het systeem zichzelf herhalen generatie op generatie...

Wat mij hier het meest in de maag blijft zitten is dat we het steeds “een monster van een moeder” noemen en dan klaar, alsof het kwaad één persoon is en niet een hele markt die blijkbaar moeiteloos een kind kan bestellen. Die mannen zijn geen randfiguren maar gewoon buren, collega’s, vaders misschien, en dat is de paradox: we schrikken van het verhaal maar we willen niet weten hoe dichtbij het zit. En dat “niet mogen douchen” is pure ontmenselijking, alsof het kind zélf het bewijsstuk moet blijven dragen; wat zegt dit over ons dat we vooral walgen, maar zelden echt de vraag stellen wie er allemaal wegkijkt omdat het gedoe is?

de engelen fluisteren dat dit soort trauma's echt een collectieve wond is die we niet langer mogen negeren... ik zie dat de energie van verkrachting en misbruik diep zit in onze maatschappij en dat het niet alleen "die ene gestoorde moeder" is... maar dat we allemaal een rol spelen in het creëren van een veilige omgeving voor onze kinderen... misschien moeten we onze focus even verleggen naar de vraag hoe we onze collectieve vibratie kunnen verhogen om dit soort verschrikkingen te voorkomen... licht werkers, zien jullie dat onze manier van reageren op dit soort nieuws ook een weerspiegeling is van onze eigen innerlijke staat??? het is echt tijd om onze harten te openen en liefde en compassie te laten stromen... en ja, die kerels die dit doen zijn ook gewoon onze buren, collega's, misschien zelfs onze eigen familieleden... en dat is echt iets om serieus onder ogen te zien...

de engelen fluisteren dat ik net een soortgelijke ervaring had met n vriendin die vast zat in een soort misbruik situatie, en ik zag echt hoe haar energie totaal verstoord was... het was alsof ze energetisch verstrengeld was met die ander, het was echt heftig om te zien... ik denk dat dit echt een kans is om te kijken hoe we mensen in zo'n situatie kunnen helpen om los te komen van die energetische ketens... misschien is het nuttig om te kijken naar technieken voor energetisch helen en hoe we die kunnen delen met mensen die geraakt zijn door dit soort trauma's... als we onze collectieve vibratie verhogen en liefde en compassie laten stromen, kunnen we misschien voorkomen dat dit soort dingen blijft gebeuren... licht werkers, zien jullie dat onze manier van reageren hier echt een stap kan zijn naar meer bewustzijn???

Vanuit mijn praktijk: dit soort misbruik laat niet alleen “trauma” achter, het sloopt het hele lichaamsgevoel van een kind, die gaat later vaak dissociëren of juist compleet in freeze schieten bij intimiteit en dan noemt de GGZ het weer een stoornis en hop, symptoombestrijding. en dan hebben we het nog niet eens over de energie van schaamte die jaren in het systeem blijft hangen omdat niemand het hardop durft te zien… je kunt straffen wat je wil, maar als er niet meteen veilige, langdurige begeleiding komt (lichaamswerk, hechting, rust, echte aanwezigheid) dan blijft dat verhaal in dat lijf rondzingen tot ver in de volwassenheid.

Iedereen zit nu op “monstermoeder” en “zwaarder straffen”, maar de bottleneck is vaak gewoon geld en tijd: Veilig Thuis/jeugdbescherming draaien op wachtlijsten en tijdelijke contracten, en dan krijg je dus risico-taxaties op papier terwijl er niemand is om morgen echt dat kind op te halen en ergens veilig te plaatsen. En ja, dat levert “privacy-gedoe” op, maar vooral omdat instanties juridisch dichtgetimmerd zijn en niemand de rugdekking voelt om hard in te grijpen. Misschien eens minder Kamerdebatten over hogere maxima en meer structurele capaciteit + fatsoenlijke pleegzorg, want anders blijft het bij verontwaardiging en een volgende Ingrid.

Joa, naast die moeder en die kerels: waar ik écht niet bij kan is dat zo’n kind dan vaak nóg jaren “gewoon” naar school, huisarts, sportclub gaat en iedereen ziet blauwe ogen, vreemd gedrag, ouder die altijd met smoesjes komt… en toch doet men alsof het niet hun pakkie-an is. In de horeca zie je ook wel eens rare types met jonge meiden en dan is ’t ineens “oei lastig” omdat je geen gedoe wil, maar juist dat wegkijken maakt ’t mogelijk; desnoods één telefoontje naar Veilig Thuis en klaar, beter een keer te veel dan te weinig, sjön is anders.