Religieuze spanningen in azc: Iraans gezin met christelijk geloof voelt zich niet veilig

dat een kind van 8 in een azc “hoofddoek op, bekeer je” naar haar hoofd krijgt is gewoon intimidatie, klaar. privacy is leuk voor het COA, maar wat veel mensen niet weten is dat chronische stress (cortisol, slaaptekort) bij kinderen echt direct doorslaat in gedrag/ontwikkeling, dus je moet zulke gezinnen gewoon snel scheiden van de raddraaiers en desnoods apart plaatsen. en als er echt met een mes gedreigd is: dan is het niet “gesprek voeren”, dan is het politie + overplaatsing van de dader, anders kweek je hier je eigen mini-veiligheidsprobleem in de opvang…

COA blijft doen alsof “samenleven” vanzelf goed gaat, maar je stopt hier allemaal groepen met totaal andere sociale regels in één gebouw zonder fatsoenlijke scheiding, meldpunt of follow-up en noemt het dan opvang. Als je als gezin niet eens veilig je geloof (of geen geloof) kunt hebben, is dat gewoon een ontwerpfout van het systeem: maak kleinere units, duidelijke huisregels met echte consequenties en een laagdrempelig kanaal waar je anoniem kunt melden zonder dat je daarna nog steeds naast die gast in de gang woont.

Op het water leer je: als er eentje aan boord loopt te dreigen, dan gaat ie eraf bij de eerstvolgende kade, klaar. In een azc blijft het te vaak bij “bemiddelen” terwijl je gewoon orde moet houden, anders wordt de sterkste straatcultuur de huisregel.