Reflecties op het leven en uitleg over <b>cockteasers</b> in ‘De grannies van Amsterdam’

het probleem is dat we ouder worden op tv óf wegzetten als zielig rouwdrama óf als “kijk eens wat een gekkigheid”, terwijl dit juist laat zien hoe het in het echt gaat: gewoon door met je sociale infrastructuur, met af en toe een gat erin omdat iemand wegvalt. de oplossing is meer van dit soort normale gesprekken (ja inclusief zo’n cockteaser-woordgrap) en minder van die opgepompte hemel-studio’s met BN’ers die zogenaamd diep gaan; draagvlak voor ouder worden krijg je niet uit satire maar uit herkenning.

Mooi dat zo’n programma laat zien dat rouw en lol gewoon naast elkaar bestaan, dat is precies hoe het in families en vriendengroepen gaat. Alleen dat “cockteaser”-gedoe schuurt ook een beetje: prima dat oudere vrouwen over seks praten, echter het wordt al snel een labeltje om elkaar klein te maken (“afdankertje” etc.) en dan kijkt half Nederland weer mee alsof het een circus is. Daarentegen: als we dit soort openheid normaal willen maken, laat dan óók zien hoe je grenzen en jaloezie uitpraat zonder meteen iemand weg te zetten.

Ik merk dat dat “cockteaser”-gedoe eigenlijk vooral laat zien hoe levend hun levensenergie nog is: flirten, grenzen aftasten, beetje jaloers doen, en dan tóch weer samen aan tafel. En dat rouwen op de achtergrond herken ik ook, je hoeft niet elke week een zwaar gesprek te forceren om iemand mee te blijven dragen, soms is samen lachen op een terras precies de manier waarop het universum je weer laat ademen.