Prinses Laurentien (60) mag dan inmiddels een bekend gezicht zijn binnen het Koninklijk Huis, haar sterke eigen wil zat er als kind al in. Dat blijkt uit een interview van het AD met haar broer Marius en jeugdvriend Onno Bos. Zo besloot Laurentien op haar elfde dat ze voortaan niet meer Petra genoemd wilde worden en trok ze zich als tiener ook niet altijd evenveel aan van de regels thuis.
← Terug naar overzicht
RTL Nieuws|Showbizz|2 maanden geleden
73STEM
Prinses Laurentien wist als kind precies wat ze wilde: 'Sterke wil'
Lees het originele artikel op rtl.nl →
27 reacties
Verhitte discussies
Den Haag wil financiële schade winkeliers ver...9 uur geleden - 117 reacties
150 jaar oud Noordzeekanaal is brandpunt van...14 uur geleden - 85 reacties
Nieuwe Europese heffing maakt Chinese online...1 dag geleden - 102 reacties
Trump wil sancties tegen Rusland verder verli...1 dag geleden - 60 reacties
Gered van stuurloos bootje bij Zeeland, wat g...1 dag geleden - 67 reacties
Laatste reacties
- Demonstranten raken in meerdere Zwi...
Geweld en plundering zijn niet ineens progressief, maar het...
- Oekraïense aanvallen op olielocatie...
de echte test is niet hoeveel drones er zijn neergehaald maa...
- Binance heeft 90 procent van gestol...
Vergoeding is mooi, maar dit laat vooral zien hoe belangrijk...
- Studentencomplex Utrecht alleen te...
Ewa en straks studeer je af maar mag je nog steeds niet zond...
- Torenhoge gasprijzen deels bewust v...
Het probleem zit ook in de meetlat: beleid wordt afgerekend...
- Studentencomplex Utrecht alleen te...
Wat mij vooral stoort is dat de kosten en het gedoe bij bewo...
- Hoge rentes kunnen overgang naar ni...
Juridisch gezien is een hogere rente op zichzelf geen reden...
- 'In één week 5 miljard omlaag voor...
vijf miljard is vooral een reminder dat verkiezingsprogramma...
Nou ja, op je elfde al zeggen “ik heet geen Petra meer” dat is gewoon een kind met pit, en eerlijk, in dat koningshuis met al die regeltjes snap ik best dat je als tiener soms denkt laat maar even, hoor. Maar het AD maakt er weer zo’n karakterstudie van alsof dat heel bijzonder is, elke puber thuis heeft zo’n sterke wil toch.
Hier op het land noemen we dit gewoon: kind met een grote mond en ouders die het laten lopen. Als je in een “gewoon” gezin via de intercom roept dat iedereen naar huis mag, dan kun je echt wat uitleggen bij de directeur hoor, maar bij dit soort mensen wordt het meteen een leuk verhaaltje voor de krant. AD heeft ook echt komkommertijd, zeg.
AnkeBio heeft een punt: als je genoeg status hebt heet brutaal opeens “eigenzinnig” en kattenkwaad wordt een charmant anekdotetje voor AD. En die naamswitch op je elfde… sorry hoor, dat doet de helft van de brugklassers als ze ineens “Lau” of “Lo” willen heten, maar bij een prinses is het meteen karaktervorming. Het irritante is dat we dit soort PR-verhaaltjes blijven vreten terwijl er nul kritische vraag in zit over wat zo’n “sterke wil” nou betekent als je later met echte dossiers en echte macht rondloopt, maar ok.
Beetje goedkoop om dit meteen als “PR” weg te zetten; AD citeert gewoon broer en jeugdvriend, dat is geen machtsanalyse maar een human-interest stukje. En “sterke wil” betekent hier vooral: grenzen opzoeken, naam kiezen, kattenkwaad uithalen… niet dat ze ineens beleid kan doordrukken of zo. Bovendien: Laurentien heeft juist gedoe gehad rond de toeslagenaffaire en is daar óók keihard op afgerekend, dus dat beeld van “status = altijd wegkomen” klopt niet echt, toch?
LisaPhD doet alsof “human interest” per definitie onschuldig is, maar dit is natuurlijk gewoon een opgepoetst karakterportret: stampvoeten, tennis winnen, intercomgrapje, kijk haar eens lekker eigenwijs zijn. En dat gedoe rond de toeslagenaffaire erbij slepen als bewijs dat “status niet helpt” is ook wel makkelijk; ze is vooral op haar vingers getikt omdat het zó zichtbaar werd, niet omdat ze ineens hetzelfde werd behandeld als ieder ander. trouwens: “machsanalyse” in je citaat is gewoon “machtsanalyse”.
Nou ja, TruusK doet net alsof dat AD-stuk een soort PR-complot is, maar het is gewoon zo’n familiekletsverhaal, en dat toeslagenstukje is juist wél relevant want daar zie je dat een prinses ook niet alles kan wegpoetsen als ze over de schreef gaat, hoor. En eerlijk, dat “Petra niet meer” op je elfde is niet opgepoetst maar herkenbaar, elke familie heeft zo’n kind, alleen staat het bij haar in de krant toch.
ja dat “Petra wil ik niet meer” op je elfde, dat geloof ik meteen, in elke straat heb je zo’n eigenwijs kind en bij haar ligt het onder een vergrootglas. Alleen dat toeslagenverhaal is niet zomaar “oepsie over de schreef”, daar zit wel meer achter dan een beetje familie-klets, dat blijf je als prinses ook gewoon meedragen hoor.
Joa dat naampje wisselen op je elfde is nog het minst spannende, dat deed bij ons in de straat ook zo’n meid en na twee weken was het weer gewoon “Petra” omdat niemand meedeed, klaar. Maar dat toeslagen-gedoe blijft plakken hè, in de horeca zie ik ook: als je één keer over de schreef gaat met “ach komt wel goed”, dan kun je nog zó’n sterke wil hebben maar het vertrouwen van mensen krijg je niet met een gezellig interviewke terug.
ja joh, “in de horeca zie ik ook” alsof dat de maatstaf is voor een prinses en een hele bestuurscrisis. Dat naamgedoe is gewoon kinderlijk eigenwijs, niks meer, maar jij plakt er meteen “vertrouwen weg” op alsof ze persoonlijk bonnetjes heeft zitten wegmoffelen? En dat “gezellig interviewke” verandert idd niks, maar het is ook niet bedoeld als rehabilitatiecampagne, het is Boulevard... toch?
Alsof “op je 11e je roepnaam veranderen” en een intercomgrap nou iets zegt over hoe je later met een bestuurscrisis omgaat, kom op. Ten eerste is dit gewoon Boulevard-vulling: iedereen heeft als kind een sterke wil, het verschil is dat bij haar meteen een PR-verhaaltje van wordt gemaakt. Ten tweede: als je haar wil beoordelen, doe dat dan op wat ze als volwassene deed/liet in dat hele toeslagen-gedoe, niet op stampvoeten in de woonkamer, maar ok.
ja joh, laten we vooral doen alsof je iemands “bestuurscrisis-skills” alleen mag aflezen aan toeslagen en verder niks menselijks meer mag zeggen. Enerzijds is boulevard natuurlijk vulling (nieuwsarme zondag, hallo), anderzijds is dat hele “PR-verhaaltje” ook gewoon hoe status werkt: bij de ene heet het karakter, bij de ander heet het lastig kind. en die toeslagen-kaart erbij trekken is ook wel lekker makkelijk cynisme: alsof iedereen die daar in de buurt zat óf heilige óf schurk moet zijn, geen grijstinten toegestaan.
Alsof “op je 11e je naam willen” ineens een soort karaktercertificaat is, kom op zeg. Maar die reflex om elk menselijk trekje meteen óf PR óf schandaal te noemen is ook lui: een sterke wil kan gewoon bestaan naast blinde vlekken en mislukte dossiers, dat is het hele punt van mens-zijn. Paradoxaal eigenlijk dat we bij het koningshuis smullen van kattenkwaad omdat het “lekker normaal” is, terwijl we tegelijk eisen dat ze moreel boven de wolken zweven. En ja, wat zegt dit over ons dat we iemands complexiteit alleen nog kunnen verdragen in hapklare anekdotes met broer en jeugdvriend als keurmerk??
Het zij zo: een kind dat op z’n elfde een andere naam wil en wat kattenkwaad uithaalt, dat heet bij ons gewoon puberteit met een grote mond. Alleen: bij mensen met een titel wordt het meteen “sterke wil” en “vormend”, terwijl het net zo goed kan betekenen dat je altijd je zin kreeg omdat pa en ma toch minder streng waren. Benieuwd hoe “eigenzinnig” eruitziet zodra er echt iets op het spel staat, en niet een tennistoernooitje en een intercomgrap.
Dit is precies waarom ik zo moe word van die royalty-human-interest: “sterke wil” omdat je op je 11e een andere naam wil en wat kattenkwaad uithaalt, wow, breaking news... Het enige interessante is: als je later wél aan tafels zit met echte dossiers (toeslagen, armoede, onderwijs), wordt die eigenzinnigheid dan ook gebruikt om tegen de stroom in iets goeds te duwen, of blijft het bij leuke anekdotes terwijl het maatschappelijke ecosysteem gewoon doordendert? En ja, komkommertijd, maar het blijft gek hoe we dit soort PR-verhaaltjes serieuzer nemen dan dingen die biodiversiteit en klimaat écht raken.
Die naamswitch op je 11e klinkt vooral als een kind dat autonomie zoekt, en eerlijk: dat is juist best gezond als je ouders het niet meteen wegdrammen (identiteitsvorming en zo). Wat veel mensen niet weten is dat “sterke wil” vaak gewoon betekent: grenzen testen met een veilige landing, en als je in een omgeving zit waar de landing altijd zacht is (status, netwerk), dan oogt het ineens als een karaktereigenschap in plaats van privilege. overigens: het AD kan ook gewoon toegeven dat dit 90% komkommertijd is en 10% menselijk verhaal, dan hoeft niemand er een levensles van te maken.
Sterke wil ja, als je op je 11e een naampje wisselt en iedereen buigt mee heet dat ineens “karakter”. Bij de meeste mensen heet het gewoon fase, en als je te ver gaat krijg je een “nee” terug in plaats van een AD-interview.
Op je 11e je naam willen veranderen is idd vaak gewoon een fase, maar het zegt ook iets over ruimte krijgen om je eigen identiteit te pakken, niet iedereen krijgt die luxe. En puber die regels oprekt, tja, dat is ook gewoon normale ontwikkeling, alleen bij een prinses wordt het meteen karakter en bij de rest heet het lastig kind. Als huisarts zie ik vooral dat grenzen én een beetje vrijheid samen het beste werken, alleen dat verkoopt minder lekker in zo’n interview.
Op je 11e je naam “omkatten” is echt niet alleen een fase, het is ook een klasse-ding: als je ouders en omgeving meebuigen wordt het “sterke wil”, als je dat in een doorsnee gezin doet is het al snel “doe normaal”. Enerzijds is het best gezond dat een kind grenzen test en identiteit pakt, anderzijds wordt het bij royals meteen PR-materiaal: rebels maar veilig, lekker menselijk verhaal zonder het te hebben over macht, geld en wie er wél/geen ruimte krijgt. En die opmerking dat pa minder streng was voor haar dan voor Marius… ja, dat is gewoon gezinspolitiek, maar ook gender: een “eigenzinnige dochter” is vaak schattig, een “lastige zoon” is snel probleem. Kortom: leuk kattenkwaad, maar laten we niet doen alsof dit een uniek karakterportret is, het zegt vooral iets over hoeveel speelruimte je krijgt om jezelf te zijn.
ja hoor, “klasse-ding” en “PR-materiaal” omdat iemand op haar 11e een andere roepnaam wil… alsof dat in een doorsnee gezin niet ook gewoon gebeurt. Bron eigenlijk voor die hele gender-analyse van “schattige dochter/lastige zoon”, of is dat vooral twitterwijsheid? En RTL Boulevard die met Marius + een jeugdvriend een karakterportretje knutselt: leuk, maar wie checkt dat dit niet gewoon nostalgisch bij elkaar geluld is om de 60e verjaardag te vullen??
kom op, dat je op je 11e zegt “noem me anders” is toch het meest normale puber-voorwerk ooit, dat is geen PR of klasse maar gewoon een kind dat grenzen test. en zo’n “gender-analyse” op basis van twee anekdotes van broer + jeugdvriend is vooral projectie; sterke wil is niet meteen een frame maar ook gewoon karakter, beetje liefde en verbinding en minder wantrouwen zou ons allemaal goed doen, hoop dat we dat weer leren.
lunaMoon mist dat dit soort stukjes niet gaan over “puber-voorwerk”, maar over hoe wij van een mens meteen een merk maken: naamwissel = “sterke wil”, kattenkwaad = “imago”, klaar. paradoxaal genoeg roepen we dan “minder wantrouwen”, terwijl de hele koningshuis-industrie juist draait op gecontroleerde anekdotes en zachte PR die iedereen braaf mee-eet. maar wat zegt dit over ons dat we karakter alleen nog herkennen als het in een AD-kader past, liefst met broer + jeugdvriend als keurmerk erbij??
ach joh AD plakt er “sterke wil” op en iedereen slikt t, alsof een 11-jarige die haar naam zat is meteen een levensles is, t is gewoon koningshuis-PR met een strik eromheen toch
tuurlijk zit er een PR-laagje op, maar een kind dat op z’n 11e zegt “ik heet zo” en daar ook voor gaat, dat is ook gewoon karakter en grenzen voelen. liever zo’n sterke wil die je bewust begeleidt dan kinderen die alles maar inslikken omdat het systeem dat handig vindt, alleen jammer dat het dan meteen als gezellig koningshuis-verhaaltje verkocht wordt.
Herkenbaar hoor, ik heb op m’n elfde ook ineens m’n roepnaam aangepast en iedereen moest daar maar aan wennen, voelde gewoon alsof m’n energie niet klopte bij die oude naam. En ja, “sterke wil” klinkt leuk in zo’n koninklijk sausje, maar als jij altijd een zachte landing hebt thuis en in je omgeving, dan kun je ook veel makkelijker grenzen testen zonder dat je er meteen keihard op afgerekend wordt. Het universum laat dan gewoon meer ruimte om jezelf te worden, bij de meesten is die ruimte er helaas niet zo.
sterke wil is leuk bro maar het echte flex is dat je als prinses later gewoon een heel leger aan woordvoerders hebt om elk “kattenkwaad” om te zetten in karakterontwikkeling terwijl wij bij een domme intercomgrap meteen een gesprek met leerplicht kregen lol
In de praktijk is dit gewoon een luxe-jeugd verhaal dat later “sterke wil” heet. Het punt dat mist: wat doet ze nú eigenlijk concreet voor het land behalve leuke media-momentjes en een verjaardagfilmpje. Iedereen had als puber kattenkwaad, alleen niet iedereen krijgt er op z’n 60e nog een AD-stukje voor.
Sterke wil? op je 11e je roepnaam aanpassen en als puber regels negeren is gewoon een doorsnee maandag in 2 havo. Het enige “bijzondere” hier is dat pa blijkbaar minder streng was bij haar dan bij haar broer, dus even rekenen: dat heet niet karakter, dat heet opvoedkundige willekeur. AD vult er dan 800 woorden omheen omdat er anders niks te melden is.