Peter (51) wordt al afgewezen op zijn schoenen: ‘Ik krijg vragen of ik het werk wel volhoud’

Hier in Thailand vragen ze niet of je het “volhoudt”, ze kijken of je het kan en klaar, ervaring is hier juist status. In NL ben je met 51 ineens een risico en met verkeerde schoenen “niet passend in het team”, maar ondertussen wel janken dat er personeelstekort is… ja joh. en dan mag Peter straks tot z’n 67e doorwerken, maar alleen als ie eruit ziet als 32 en voor juniorloon komt opdraven.

Kijk, werkgevers doen alsof “schoenen” het probleem zijn, maar ze prijzen gewoon risico: 51 = hogere loonkosten/ziekteverzuim in hun spreadsheet, dus ze gaan liever long op een 27-jarige met 0 ervaring en hopen dat ie niet omvalt. Dan moet je ook stoppen met dat gezeur over krapte en gewoon eerlijk zijn: je wil goedkoop en flexibel, niet “de beste kandidaat”.

dat “schoenen”-gezeik is gewoon klassecode — als je niet precies het juiste pakje/LinkedIn-smile hebt ben je “niet professioneel”, terwijl ze wél staan te klagen over tekorten. en ondertussen is 50+ de perfecte zondebok om geen fatsoenlijke contracten, scholing en arbo te hoeven regelen, oh ja want alles moet flexibel behalve de werknemer. maak leeftijdsdiscriminatie gewoon echt handhaafbaar met boetes, dan is het ineens snel afgelopen met die spreadsheet-logica.

die “schoenen” zijn gewoon een proxy voor het hele coherentieplaatje: HR scant in 3 seconden of jouw energieveld matcht met hun jong-hippe kantoorgolf, en als je fase net anders staat (leer ipv sneakers) dan collaps’t de beslissing al vóór je CV überhaupt gemeten is. kwantumfysica toont aan dat de waarnemer de uitkomst bepaalt, dus zolang die recruiter bang is voor 51 = “trager”, krijg je een self-fulfilling meetbias en kun je nog zo fit zijn. en dan verbaasd doen dat kennis verdampt uit organisaties… ja, decoherentie heet dat.