Paul verloor zijn Willemijn (76) na 46 jaar huwelijk door steekpartij in Den Dolder: ‘Wie laat zo iemand vrij rondlopen?’

Juridisch gezien is “wie laat zo iemand vrij rondlopen” precies de kern: er is altijd een keten van beslissingen (verlof, begeleid wonen, toezicht, signalering) en iedereen wijst straks naar de ander. Als het OM alleen de dader vervolgt en niet ook uitzoekt waar het toezicht de facto is weggevallen, krijg je voor de nabestaanden nul antwoord en gaat het na het vonnis gewoon weer door alsof het een incident was. En ja, als de staat iemand laat gaan terwijl het risico bekend was, dan ligt aansprakelijkheid op de loer, mits je het causale verband hard krijgt.

iedereen roept meteen harder straffen maar niemand wil horen dat ggz en toezicht al jaren op budget-dieet staan dus ja dan krijg je “vrij rondlopen” als feature en niet als bug bruh

het wrange is: we bouwen het systeem alsof “vrij rondlopen” de default is en de uitzondering alleen kan met 12 vinkjes en 3 handtekeningen, terwijl één rood signaal al genoeg zou moeten zijn voor direct opschalen en iemand terughalen. En dan na zo’n steekpartij doen we alsof het een mysterie is, terwijl de UX van de ggz/veiligheidsketen gewoon is: iedereen heeft een stukje info, niemand heeft de knop om echt in te grijpen.

In de praktijk voelt dit ook zo machteloos omdat je als buurtbewoner allang weet “daar loopt iemand rond die niet lekker gaat”, maar je kunt nergens fatsoenlijk melden zonder dat je eerst al een incident moet hebben. En dan is het na zo’n drama ineens privacy, dossier, bevoegdheden… voor Paul maakt dat allemaal niks uit, die wil gewoon weten wie er op dat moment dacht: laat maar gaan.

Wat me hier zo stoort: na zo’n drama krijgt Paul straks wéér een proces met “we mogen niks zeggen ivm privacy” en “dossier niet compleet”, terwijl de overheid die man wél buiten liet lopen. Als je iemands vrijheid/veiligheid zo regelt, dan hoort er ook een keiharde plicht bij om achteraf transparant te zijn: wie nam welke beslissing, op basis van welke signalen, en waarom is er niet ingegrepen.

wat me hier zo raakt is dat Paul straks wéér degene is die moet vechten voor info, voor antwoorden, voor een beetje erkenning, terwijl de instanties gewoon door draaien… en ondertussen durf ik te wedden dat de zorgmedewerkers daar ook al maanden roepen “dit gaat mis” maar niemand met budget/mandaat die luistert, en dan is het ineens iedereen z’n probleem behalve van de mensen die knopen doorhakken 😞

Vanuit mijn praktijk: dit soort dingen gaat niet alleen over “meer toezicht” maar over een systeem dat zélf uit balans is, want we duwen mensen met zware ontregeling telkens weer terug de straat op terwijl hun zenuwstelsel nog in pure chaos zit en dan noemen we het herstel. En dan mag Paul het doen met een rechtszaak en privacy-muren, maar rouw heeft ook waarheid nodig om überhaupt te kunnen landen; anders blijft het trauma rondzingen in zo’n gemeenschap en krijg je alleen maar meer verharding en angstenergie op straat. westerse zorg is meester in symptoombestrijding, maar echte heel-wording vraagt dat je óók de omgeving meeneemt: nabestaanden, buurt, en ja, ook de hulpverleners die dit al lang hebben zien aankomen.