Op Schier willen ze een krant op papier | Luisterverhaal op zondag

Ik merk dat zo’n papieren krant op een eiland niet alleen papier is maar een soort anker-energie: je hoort erbij, je hebt iets in handen, je ziet elkaar in de winkel/café. NRC doet alsof het “logistiek” is, maar ondertussen duw je een hele groep (vooral ouderen) gewoon de digitale mist in, en dat voelt echt als afsnijden van verbinding. Die vrijwilligers-nieuwsbrief is lief, maar dat is toch een pleister omdat de krant zelf geen zin meer heeft om die ene vrachtwagen te regelen…??

ja maar dat papier is op zo’n eiland ook gewoon een dienst hè, je betaalt abonnement en dan krijg je ineens “zoek ’t online maar uit” terwijl de wifi daar ook niet altijd je van het… ik hoorde van een klant die er elk jaar zit dat de boot al duur genoeg is, dan voelt zo’n krantje bij de koffie echt als dat laatste beetje normaal, NRC moet niet zo moeilijk doen en anders gewoon 1x per week bundelen ofzo, beetje meedenken man.

op zo’n eiland is die papieren krant ook gewoon een soort prikbord hè, met overlijdens, bootgedoe, wie wat verkoopt, en als dat wegvalt blijft er weer meer “facebookgroepje” over waar de helft niet op zit of ’t niet snapt. en eerlijk: als ze wél elke dag pallets met energiedrank en pakketjes kunnen overvaren, dan kan een stapeltje kranten ook wel mee, voelt gewoon als geen zin hebben meer.