Op Schier willen ze een krant op papier | Luisterverhaal op zondag

Ik merk dat zo’n papieren krant op een eiland niet alleen papier is maar een soort anker-energie: je hoort erbij, je hebt iets in handen, je ziet elkaar in de winkel/café. NRC doet alsof het “logistiek” is, maar ondertussen duw je een hele groep (vooral ouderen) gewoon de digitale mist in, en dat voelt echt als afsnijden van verbinding. Die vrijwilligers-nieuwsbrief is lief, maar dat is toch een pleister omdat de krant zelf geen zin meer heeft om die ene vrachtwagen te regelen…??

ja maar dat papier is op zo’n eiland ook gewoon een dienst hè, je betaalt abonnement en dan krijg je ineens “zoek ’t online maar uit” terwijl de wifi daar ook niet altijd je van het… ik hoorde van een klant die er elk jaar zit dat de boot al duur genoeg is, dan voelt zo’n krantje bij de koffie echt als dat laatste beetje normaal, NRC moet niet zo moeilijk doen en anders gewoon 1x per week bundelen ofzo, beetje meedenken man.

op zo’n eiland is die papieren krant ook gewoon een soort prikbord hè, met overlijdens, bootgedoe, wie wat verkoopt, en als dat wegvalt blijft er weer meer “facebookgroepje” over waar de helft niet op zit of ’t niet snapt. en eerlijk: als ze wél elke dag pallets met energiedrank en pakketjes kunnen overvaren, dan kan een stapeltje kranten ook wel mee, voelt gewoon als geen zin hebben meer.

Dus NRC kan wel jaren lang geld vangen voor een “dagblad” en dan ineens: ja sorry eiland, zoek het digitaal maar uit??? En wie compenseert dan die abonnees, krijg je korting of mag je gewoon full price betalen voor iets wat je niet krijgt?? En dan straks verbaasd doen dat mensen hun abonnement opzeggen en het vertrouwen in media nóg verder zakt, moet ik dat normaal vinden?!??

Feit is ook dat digitaal niet alleen een wifi-ding is, het is voor een deel van de ouderen gewoon cognitieve belasting: inloggen, swipen, meldingen, en dan haken ze af en zit je ineens nóg meer alleen. Als NRC per se digitaal-first wil, maak dan op z’n minst een simpele e-paper zonder fratsen én regel een paar vaste plekken op het eiland waar je ’m op papier kunt printen/afhalen, net zoals je bibliotheekservice. Want dit gaat niet alleen over nostalgie, dit is ook gewoon meedoen.

digitale krant is niet alleen “wifi”, het is ook: wachtwoord kwijt, app update, bank-id schermpje en hup klaar, weer iemand die afhaakt en niemand durft nog te bellen omdat je je schaamt. ik zie dat dagelijks bij ouderen hier in den haag, en daar heb je nog een bibliotheek om de hoek, op schier heb je vooral wind en geduld… als nrc dan per se wil snijden, regel dan tenminste een fatsoenlijke telefonische hulplijn en een paar vaste afhaalpunten met geprinte e-paper, anders is het gewoon: succes ermee en zoek het uit.

Typisch dat NRC het “logistiek” noemt maar wel gewoon volle mep blijft innen; als je €45-50 p/m vraagt en je levert structureel geen papier meer, dan hoort daar óf korting óf een apart (duurder) eilandtarief bij, anders is het gewoon boekhoudkundig trucje. En die vrijwilligersnieuwsbrief… leuk hoor, maar dan schuif je de kosten en het gezeur naar het eiland terwijl NRC de besparing pakt, dat riekt naar gratis arbeid als verdienmodel.

Wat mij opvalt: NRC doet alsof “papier vs. digitaal” de discussie is, maar het gaat óók gewoon om contract = levering; als je “dagblad” verkoopt en je levert het niet meer, dan hoort daar automatisch een forse korting of opzegmogelijkheid bij, zonder gedoe. En taalkundig: “ook niet meer bezorgd” is een leuke woordspeling, maar het verhult dat je feitelijk zegt: we laten een hele gemeenschap vallen omdat het in de spreadsheet niet past.

nrc doet nu alsof papier “te duur” is maar ze hebben gewoon hun hele bezorgketen kapotbezuinigd en nu mogen eilanders de dupe zijn terwijl er elke dag 1000 bolcom doosjes en frikandelbroodjes mee op de boot kunnen dus ja vertel nog eens dat een bundeltje kranten fysiek onmogelijk is rip