Onderzoek naar kinderen en huiselijk geweld schiet al jaren tekort, vinden jeugdbeschermers

Nou ja, als de laatste cijfers bijna tien jaar oud zijn dan zit je dus hulp te verlenen op gevoel en formuliertjes, en ondertussen verandert alles in gezinnen, ook door stress, schulden, socials, noem maar op, maar geld voor onderzoek is er “geen budget” zeker, tot het weer misgaat en iedereen geschokt speelt hoor toch.

Feit is ook: je hebt niet alleen landelijke mega-onderzoeken nodig, je kunt nu al veel beter data bij elkaar krijgen als Veilig Thuis, SEH, huisartsenzorg en scholen dezelfde definities gebruiken en info veilig kunnen koppelen, nu is het allemaal losse eilandjes. In de spreekkamer zie je de signalen vaak als buikpijn, slaapproblemen, angst of steeds “ongelukjes”, maar zonder goede cijfers en terugkoppeling blijft het gokken waar je het hardst moet ingrijpen. En ja het is duur, maar elke misser eindigt later in zwaardere jeugdzorg, GGZ en soms politie, dat kost pas echt geld.

Ik merk dat we het steeds hebben over “cijfers” maar bijna nooit over wat dat onderzoek met kinderen zelf doet: weer een vragenlijst, weer iemand die in je huis komt prikken, en dan ben je daarna nog steeds thuis met die spanning-energie. Misschien moet je naast landelijke data ook gewoon structureel geld steken in laagdrempelige plekken waar kids zélf kunnen praten (op school, sportclub, online chat) zonder dat het meteen een dossier wordt, dan vang je ook de stille gevallen die nu overal tussendoor glippen. En ja, dat kost geld, maar die leegte van 10 jaar voelt echt als wegkijken omdat het ongemakkelijk is.

Tien jaar geen nieuwe cijfers is echt bizar, maar eerlijk: het probleem is ook dat iedereen bang is voor privacy en daardoor durft niemand data fatsoenlijk te delen, terwijl je met geanonimiseerde “signaal-data” al veel kunt zonder kinderen opnieuw te ondervragen. echter als je die koppeling wél regelt, moet je ook meteen afspreken dat het niet eindigt in nóg meer vinkjes en protocollen voor scholen en zorg, want dan haken de mensen die het moeten zien en melden juist af. En daarentegen: onderzoek is mooi, maar als de wachtlijsten bij jeugd-GGZ en gezinsbegeleiding blijven zoals nu, dan weet je straks nóg preciezer hoe groot het probleem is en kun je nog steeds niks op tijd doen… dat voelt ook wrang.

Tien jaar geen nieuw onderzoek is heftig, maar je kunt nu al veel leren door “proxy-signalen” serieus te nemen: schoolverzuim, herhaalde SEH-bezoeken, groeiachterstand, slaapproblemen, zelfs terugkerende buikpijn bij de huisarts; dat zijn vaak stressmarkers die je in de epidemiologie gewoon kunt koppelen zonder kinderen opnieuw te ondervragen. Overigens, wat veel mensen niet weten: chronische stress bij kids zie je ook terug in eetgedrag (meer snacken/controleverlies) en ontregeling van cortisol, en dat is niet alleen “mentaal” maar ook lichamelijk meetbaar. Als je die data slim en privacyproof bundelt, heb je morgen al een trendbeeld i.p.v. over 4 jaar weer een duur rapport dat niemand durft te gebruiken.

dat “geen cijfers” verhaal is maar de halve waarheid: huiselijk geweld is juist extreem gevoelig voor het meet-effect, zodra je gaat turven en labelen gaan gezinnen zich anders gedragen en klapt het systeem in stilte dicht. kwantumfysica toont aan dat je dan niet alleen data moet verzamelen maar het hele bewustzijnsveld in de wijk moet meten (stresscoherentie, sociale resonantie), anders krijg je weer een dik rapport dat precies de onzichtbare gevallen wegfiltert. en ja, corona + socials hebben de frequentie van schaamte/controle zó opgepompt dat klassieke vragenlijsten gewoon decoherente ruis opleveren, daar kan Veilig Thuis niks mee.