Nelson Carrilho wilde positieve kracht tonen met zijn beelden als ‘Mama Baranka’

Wat mij opvalt: Mama Baranka is één van die weinige monumenten waar je niet langsloopt met “oh ja, weer zo’n standbeeld”, maar waar je even stil van wordt; die gaten in het brons maken het juist menselijk, alsof het beeld ademhaalt. En eerlijk, dat idee dat je zwarte geschiedenis alleen maar als geknakte slaaf mag afbeelden is zo armoedig; Carrilho liet tenminste kracht zien zonder vuist-gezwiep.

het probleem is dat we kunst in de openbare ruimte vaak neerplempen en daarna nul onderhoud/duiding regelen: patina, vandalisme, slecht licht, geen info, en dan verdwijnt zo’n monument gewoon in de “parkmeuk”-infrastructuur. de oplossing is simpel: beheerbudget + fatsoenlijke verlichting en een klein bordje/QR met context (ook over Kerwin), dan blijft het draagvlak levend en is het niet alleen 1x per jaar bloemen prikken maar elke dag zichtbaar waarom dat beeld daar staat.

Die “gaten in het brons” zijn ook gewoon slim: het beeld wordt niet zo’n heilig ding op een sokkel, je mag er als passant bijna doorheen kijken en jezelf erin betrappen, zeg maar. En laten we eerlijk zijn: als je monumenten alleen nog maar als schuld-etalage neerzet, dan krijg je precies wat je ziet in het Vondelpark: mensen lopen door alsof het een verdwaalde lantaarnpaal is, behalve als het ineens over henzelf gaat.

Nou zeg, wat mij altijd bij dat Kerwin-monument raakt is dat je bijna niemand nog hoort wíe Kerwin was en waarom hij is vermoord, het wordt snel “mooi beeld” en klaar. Misschien moeten scholen en rondleidingen dat gewoon standaard meenemen, anders blijft het voor veel mensen toch een kunstobject zonder verhaal, toch?

Vanuit het buitenland gezien blijft het bizar dat NL pas een monument neerzet als er eerst iemand doodgeslagen is en dan mag kunst het “verbindende” werk doen, terwijl de dader/het klimaat gewoon doorgaat alsof het een incidentje was. En ondertussen wordt zo’n beeld netjes in het Vondelpark gezet tussen de joggers en de toeristen, maar de echte discussie over wat er sinds 1983 nou echt veranderd is (of niet) durven ze nog steeds amper te voeren. Carrilho snapte tenminste dat je geen geknakte figuur hoeft te gieten om pijn te laten zien, maar NL blijft liever bij symboliek dan bij eerlijk beleid en handhaving, pfff.