Nederland staat 2 minuten stil voor de oorlogsslachtoffers

Twee minuten stilte lijkt klein, maar voor veel mensen is het juist het enige moment in het jaar dat alles weer vol binnenkomt, je ziet het letterlijk aan gezichten op de Dam. Die kleine verstoringen zijn dan extra lullig, niet omdat protest niet mag, maar omdat je bij rouw gewoon even je mond houdt. en ja, na zo’n herdenking zie je ook echt mensen met hyperventilatie of hartkloppingen, spanning kan fysiek keihard zijn.

twee minuten stilte is prima maar kunnen we daarna ook ff 2 minuten lawaai maken tegen het feit dat we nu weer gezellig oorlog aan het normaliseren zijn met “defensie-uitgaven” en “strategische belangen” want herdenken zonder iets leren is gewoon jaarlijkse buffering bestaatniet

Die 2 minuten zijn ook gewoon een collectieve “reset” voor je zenuwstelsel, en wat veel mensen niet weten is dat zo’n synchroon stil moment (samen ademhalen, geen prikkels) echt meetbaar stress dempt bij een hele groep tegelijk. daarom zijn die verstoringen zo irritant: je rukt iedereen in één klap weer terug in fight/flight, ook mensen die daar al gevoelig voor zijn. overigens: als je per se een punt wil maken, doe het dan vóór of ná de stilte, dan bereik je ook nog iemand.

Die twee minuten gaan voor mij ook over fatsoen: je geeft ruimte aan nabestaanden en aan veteranen die er elk jaar weer staan, en je hoeft het niet met alles eens te zijn om dat te respecteren. Protest mag, echter kies dan een ander moment en plek, want op de Dam tijdens de stilte is het niet “moedig” maar gewoon aandacht trekken ten koste van andermans rouw. En misschien moeten we als samenleving ook weer wat beter uitleggen wát we herdenken, daarentegen hoor je op scholen soms vooral losse feitjes en dan krijg je dit gedoe elk jaar opnieuw.

Ik merk gewoon dat die 2 minuten ook voor kinderen best heftig zijn, bij ons op schoolplein is het elk jaar weer de vraag hoe je het uitlegt zonder er een “stiltewedstrijd” van te maken. En die kleine verstoringen… het is niet eens politiek voor mij, het is gewoon: gun mensen even dat ene moment zonder gedoe, er zijn 364 andere dagen om te schreeuwen.

Op de Dam is het groot, maar ik vond het hier bij het dorpse monument altijd het meest raak: je hoort ineens alleen nog een merel en een vlag die klappert, en dan besef je weer hoe dun beschaving is. Wie dat dan moet verstoren snapt vrijheid niet, want vrijheid is ook jezelf even wegcijferen, Prediker zegt niet voor niks dat er een tijd is om te spreken en een tijd om te zwijgen.