Nationale Herdenking 15 augustus 1945 vindt plaats in Den Haag

Mooi dat er herdacht wordt hoor, daar niet van, maar dat hele rijtje “officials” dat dan weer vooraan mag zitten voelt altijd zo nep… diezelfde overheid heeft jaren weggekeken bij de Indische en Molukse mensen en nu komen ze een kransje leggen voor de camera. En dan dat donateurs-gedoe met ANBI en “reserveer je zitplek”, tja zelfs herdenken is tegenwoordig een verdienmodelletje met een laagje emotie eroverheen!!!

ja dat stoelen-gedoe boeit me minder, maar wat ik raar vind: op school hoor je hier amper wat over, en dan moeten mensen het van oma’s verhalen of zo’n herdenking hebben… ik knip al jaren een mevrouw die als kind uit een kamp kwam en die zegt altijd: “zeg gewoon onze namen eens hardop”, dat raakt meer dan welke politicus met een krans ook.

Ik snap dat stoelen en beveiliging geld kost, maar waarom is die herdenking altijd zo laat op de avond op een zaterdag… met kids is dat gewoon niet te doen en dan blijft het weer “iets op tv” in plaats van dat je erheen gaat. Misschien ook eens overdag en meer in andere steden, niet iedereen kan ff naar Den Haag.

Juridisch gezien is dat “donateurs mogen eerder reserveren” gewoon een verkapte tegenprestatie; als je ANBI wilt blijven, moet je oppassen dat het geen de facto lidmaatschap/voordeelclub wordt maar echt fondsenwerving. En die fout Jetten/Rutte is niet onschuldig: als je al niet eens de juiste naam van de premier kunt opschrijven, hoe serieus neem je dan de rest van de “erkenning” en geschiedschrijving.

Dat “officials vooraan” is irritant, maar het echte probleem is dat we herdenken als een annual event in plaats van een always-on geheugen. simpel: zet die verhalen in het curriculum én online fatsoenlijk vindbaar (namen, archief, context) zoals een goede knowledge base, anders is het elk jaar één live-event en daarna weer 364 dagen 404. En ja, als je dan de premier verkeerd noemt in het artikel: quality control op nul, dan voelt die “erkenning” ook meteen als copy-paste PR.

Dat VIP-gedoe boeit me minder dan dat ik op de werkvloer nog steeds 70/80-plussers zie die na zo’n herdenking weer wakker liggen omdat niemand ooit echt naar hun verhaal heeft geluisterd, alleen “mooi dat u er bent” en door. En ondertussen zitten nabestaanden hier in Den Haag nog te knokken met loketten over papieren, erkenning en zorg, terwijl iedereen één avond per jaar plechtig doet en de rest van het jaar is het weer: volgende dossier graag.

Weet je wat het is: we blijven het maar “Indisch” noemen alsof het iets exotisch aan de rand is, terwijl die oorlog en die repatriëring gewoon in heel NL gezinnen doorwerkt tot nu. En dan staan er duizenden mensen stil te zijn bij het monument, maar probeer daarna maar eens fatsoenlijke hulp of gewoon een luisterend oor te regelen voor die oude mensen met nachtmerries… dan is het ineens loket op loket en “geen budget”.

die “officials vooraan” discussie is leuk, maar laten we eerlijk zijn: het wringt vooral omdat 15 augustus voor veel Indische/Molukse families niet eindigt bij die capitulatie maar begint bij de chaos erna, en daar hoor je politici zelden over als de camera’s uit staan. herdenken is prima, maar noem dan ook gewoon die hele staart aan ellende erbij, anders is het een nette pleister op een wond die nog steeds jeukt, zeg maar.