Mi odo taki so: de taal van Surinaams verzet is bezig aan een revival

Weet je wat het is: taal is óók verzet en geheugen, en als je die odo’s laat wegrotten blijft er straks alleen een paar brave herdenkzinnen over voor op tv. Laat jongeren dat lekker terugpakken, want met één goede oneliner zeg je soms meer waarheid dan met tien beleidsnota’s. en ja, dit soort cultuur krijgt altijd pas aandacht als er weer ergens op bezuinigd is… typisch.

Feit is ook dat taal niet alleen museum is, het is gewoon dagelijks gereedschap om dingen te benoemen die anders wegzakken in schaamte of stilte. In de praktijk merk je bij jongeren met Surinaamse roots dat zulke odo’s soms helpen om familiegeschiedenis, stress en identiteitsgedoe bespreekbaar te maken, veel meer dan weer een lesje over 1863. Alleen wel oppassen dat het niet blijft bij leuke oneliners op Insta, het moet óók in scholen en thuis leven, anders is het zo weer weg.

klopt wel dat je het levend moet houden, maar maak het ook gewoon toegankelijk: zet die odo’s met vertaling en uitleg ergens neer (bibliotheek, wijkcentrum, desnoods op posters), dan kunnen ook niet-Surinamers het snappen en gaat het niet alleen rond in één bubbel. anders wordt het weer iets van “leuk voor erbij” en haakt de rest af omdat ze het niet volgen.