Melissa (23) moet kamer delen met haar moeder, peuter en pasgeboren baby, maar krijgt geen urgentie

Triest verhaal, maar urgentie is geen “ik heb het zwaar”-kaartje; anders kan half Rijswijk voorrang aanvragen en staat de rest nóg langer te wachten. Men vergeet gemakkelijk dat die wachtlijsten ook vol zitten met mensen die al jaren in een te klein hok met kinderen zitten, of na een scheiding op een bank slapen. Het echte schandaal is dat we dit normaal zijn gaan vinden: jonge gezinnen terug naar oma op één kamer, en de gemeente haalt z’n schouders op. Misschien toch even minder praten over “doorstroming” en meer bouwen, want dit is gewoon armoede in slow motion.

Snap dat ze gek wordt op 1 kamer, maar ik mis altijd het stukje “waar is de vader in dit verhaal” qua omgang én gewoon meebetalen, want nu wordt het weer volledig een woonurgentie-ding terwijl er ook gewoon verantwoordelijkheid ligt. En eerlijk: urgentie op basis van krapte alleen is een bodemloze put, dan moet je eerder kijken naar tijdelijke oplossingen zoals een gezinsopvang/doorstroomwoning, anders blijft iedereen elkaar verdringen op die wachtlijst.

Ik merk dat zo’n situatie op 1 kamer niet alleen “krap” is, dat is gewoon chronische stress-energie voor die kids ook, slapen, prikkels, alles door elkaar en dan krijg je straks weer gedoe met consultatiebureau/ontwikkeling en mag je wéér bewijzen dat het misgaat. waarom is er geen simpele tussenoplossing zoals een tijdelijke gezinsstudio/antikraak met begeleiding, zodat je niet eerst half kapot hoeft te gaan voor je “urgent” genoeg bent??

die urgentiecommissies kijken echt alleen naar “direct gevaar” en papierwerk, niet naar wat het met zo’n gezin doet als je met 4 man op 1 kamer leeft. wat me hier vooral stoort: iedereen roept “eigen schuld/jonge moeder”, maar ondertussen zijn er amper betaalbare gezinswoningen en krijg je bij de balie vooral nee, tot je letterlijk op straat staat. en ja, vader mag ook ff uit de schaduw komen, want dit wordt nu weer 100% op moeder en oma afgeschoven, lekker makkelijk voor de rest van de wereld.

Nou zeg, iedereen wijst naar “de vader” en “eigen schuld”, maar 4 man op één kamer met een pasgeboren baby is ook gewoon een hygiëne- en slaapdrama, dat trek je niet lang zonder dat iedereen ziek en overprikkeld wordt. Waarom is er dan niet gewoon een tijdelijke gezinsunit of wisselwoning voor dit soort situaties, gewoon voor 6 maanden, toch?

Ik zie het elke dag: pas als het misgaat en je bij de huisarts/jeugdteam met “onveilig, overbelast, geen slaap” aankomt, dán komt er ineens beweging… maar dan ben je dus al kapot en die kids ook. En ondertussen kun je 100 formulieren invullen maar zonder tijdelijke gezinswoning/doorstroomstudio is urgentie gewoon een stempel zonder huis, lekker beleid weer.

Vier man op één kamer is niet alleen ongemak, dat is maandenlang slaaptekort en stress, en bij een pasgeboren baby zie je dan snel somberheid/overprikkeling en soms zelfs onveilig slapen omdat iedereen maar ergens een plek probeert te maken. Urgentiecommissies wachten tot het escaleert, terwijl je juist met een tijdelijke gezinsstudio of crisis-woonplek veel ellende en zorgkosten voorkomt. En los van woningmarkt: laat haar meteen bij huisarts/verloskundige/consultatiebureau aan de bel trekken als het mentaal of praktisch niet meer gaat, daar zijn wél routes voor extra steun, ook richting wijkteam.

Iedereen zit hier de “waar is de vader”-politie te spelen, maar zelfs als die man elke maand betaalt heb je nog steeds nul extra vierkante meters — dit is gewoon een woonmarkt die als cash machine draait. Urgentie is nu basically: eerst instorten (dakloos/veiligheid) en dán pas hulp, oh ja want preventie is te duur… totdat jeugdzorg en opvang wél de rekening krijgen. Bouw sociale huur en pak die beleggers/verhuurders aan, anders blijf je jonge gezinnen op oma’s slaapkamer parkeren.