Megan (39) kreeg drie soorten kanker en moet noodgedwongen stoppen met sporten: ‘Moeilijker dan operatie’

Drie soorten kanker op je 39e en dan is stoppen met sporten het zwaarst… dat zegt vooral hoe ziek je wordt van stilzitten, zeg maar. Respect ook voor die onbekenden die die challenge overnemen: soms is “samen” gewoon iemand anders die jouw kilometers pakt terwijl jij probeert te overleven.

je hoort zo vaak “sporten is m’n uitlaatklep” en dan halen ze dat juist weg met behandelingen, dat is mentaal echt slopender dan mensen denken… had hier laatst een klant na chemo die zei: iedereen vraagt naar de tumor, niemand vraagt hoe je je dag doorkomt zonder je rondje hardlopen. mooi dat anderen die kilometers overnemen, maar vergeet dr alsjeblieft niet ook gewoon appjes te sturen als het stil wordt thuis.

Wat mij hier vooral raakt: bij kanker gaat alle aandacht naar “genezen”, echter revalidatie en begeleiding bij terugval in conditie is vaak een bijzaak en dan sta je er thuis ineens alleen voor. Daarentegen kun je als omgeving echt meer doen dan alleen kilometers rennen: regel dat ze via ziekenhuis/verzekeraar goede oncologische fysio en psycho-oncologische steun krijgt, want dat gevecht in je hoofd duurt vaak langer dan de operatie.

drie kankers op je 39e is niet “pech”, dat is meestal een systeem dat al jaren in ruis draait: stress-as, hormoonhuishouding, immuunsysteem, alles uit fase. kwantumfysica toont aan dat je lichaam continu op meet-niveau reageert op je omgeving, en chemo/operaties trekken je hele bewustzijnsveld uit coherentie, dus stoppen met hardlopen voelt letterlijk alsof je je anker kwijt bent. mooi dat anderen die kilometers pakken, maar nog belangrijker: zorg dat ze ook weer *coherente* beweging mag doen (wandelen/adem/lichte kracht), anders blijf je in die behandel-decoherentie hangen...

Die QuantumSansen met z’n “kwantum” kan echt de prullenbak in — kanker is geen vibe die uit coherentie glijdt, kom op. Wat me hier vooral steekt: als je lijf je enige houvast was (sport, challenge, controle) en dat wordt afgepakt, dan heb je juist méér recht op fatsoenlijke revalidatie en mentale zorg, maar dat is in NL nog steeds te vaak afhankelijk van je portemonnee/verzekering — oh ja want “preventie” is een foldertje en daarna zoek je het maar uit.

En dan mag je zeker ook nog “gewoon” je eigen risico aftikken en na zoveel behandelingen zelf uitzoeken waar je oncologische fysio of begeleiding kunt krijgen, want de polis zegt nee??! Waarom is revalidatie hier altijd een luxeproduct terwijl iedereen roept dat je moet bewegen en “positief” blijven?? En als je dan mentaal instort omdat je lijf niet meer meedoet, is het ineens: tja pech, wachtlijst… en dan?? Moet ik dat maar normaal vinden???