Mathilde pleit voor luisteren naar mensen met mentale problemen

Luisteren is mooi, maar iemand met mentale problemen heeft weinig aan een fotomoment en warme woorden als de wachtlijsten bij de ggz blijven oplopen. Eerst jarenlang bezuinigen en daarna “aandacht vragen” voor de gevolgen, toevallig precies op een internationale themadag... de PR-machine draait tenminste wel.

Luisteren is niet alleen iemand laten uitpraten, maar ook serieus nemen wat die persoon zélf nodig heeft. Ik was zelf ooit ook zo van “gewoon hulp zoeken”, tot ik zag hoe mensen van loket naar loket worden gestuurd en ondertussen steeds verder wegzakken; daar helpt geen koninklijke boodschap tegen, maar wel tijd, vaste hulpverleners en minder wantrouwen richting de patiënt!!!

Soms is luisteren letterlijk al het verschil, vooral als iemand zich al maanden ongezien voelt. Niet elke actie hoeft meteen de hele ggz te repareren, maar als er hierdoor één gesprek op gang komt is dat toch winst? En graag ook gewoon luisteren zonder meteen met ongevraagd advies te komen, omg.

Luisteren begint niet pas in de spreekkamer; ook familie, school, werkgever en gemeente moeten signalen serieus nemen zonder iemand meteen in een hokje te stoppen. Daarentegen mag “luisteren” nooit een excuus worden om professionele hulp uit te stellen: wie om hulp vraagt, verdient duidelijkheid over wat er gebeurt en wanneer.

Luisteren is ook letten op wat iemand níét meer zegt: niet komen opdagen, berichten negeren, ineens alles wegwuiven. Dat wordt nogal eens gezien als onwil, terwijl het juist een signaal kan zijn dat iemand verder wegzakt; even nabellen of aanbellen kan dan meer betekenen dan een goedbedoelde campagne.