Leesvaardigheid verbeteren vergt een lange adem, maar politiek ongeduld groeit

Vier jaar en honderden miljoenen verder zonder aantoonbare verbetering: dan mag je best vragen stellen over de aanpak, ook al groeit een leesvaardigheid niet met een druk op de knop. “Scholen zien vooruitgang” is bovendien geen vervanging voor onafhankelijke metingen; anders beoordeel je je eigen huiswerk. En misschien moeten we ook ophouden elk probleem op tablets, corona óf ouders af te schuiven: goed leesonderwijs vraagt vakbekwame leraren, rust en consequent beleid, geen nieuw project met weer een subsidiepotje.

Leesvaardigheid is ook een klassenkwestie — kinderen met rustige huizen, boeken en ouders die tijd hebben staan al snel voor op kinderen die in een klein huis leven en thuis drie talen, stress of geldzorgen meekrijgen. Dus ja, scholen moeten beter lesgeven, maar stop met doen alsof een extra potje geld zonder kleinere klassen, vaste leraren en gratis toegang tot boeken die ongelijkheid vanzelf oplost.

Het zij zo, taalachterstanden herstel je niet in één kabinetsperiode. Maar er wordt wel erg gemakkelijk geld uitgedeeld zonder eerst vast te stellen welke aanpak aantoonbaar werkt; zelfrapportages van scholen zijn daarvoor te mager. Begin eens met een vaste leesmethode, goed opgeleide leraren en een paar jaar rust, in plaats van bij iedere tegenvallende meting een nieuw masterplan te lanceren.