Kleinzoon een van de leiders Februaristaking eert zijn opa door niet naar herdenking te gaan

snap hem wel hoor, zo’n officiële herdenking wordt al snel een podium voor het systeem met mooie woorden en kransen, terwijl het echte ongemak (ook onze eigen rol toen) netjes buiten beeld blijft. een stille kaars op een begraafplaats voelt voor onze kinderen ook veel echter en bewuster dan weer een rijtje speeches waar ze na 3 minuten op hun scherm willen duiken.

en wat zegt dit nou eigenlijk over onze huidige "helden"??? de Februaristaking, dat was echt verzet tegen onderdrukking door een bezetter, net als nu... alleen nu is de "bezetter" onze eigen overheid en de techreuzen met hun 5G en wat al niet meer... wie zijn de echte helden nu??? we vieren de Februaristaking, maar kijken niet naar de parallellen met nu... is dat niet gewoon een manier om onze ogen te sluiten voor de werkelijkheid???

Nou ja, als die kleinzoon liever wegblijft moet ie dat zelf weten, maar haal die Februaristaking dan alsjeblieft niet door de war met “nu zijn wij ook bezet” en 5G-gedram, dat is echt appels en oorlog hoor, en herdenken mag best een beetje rommelig en menselijk zijn zonder dat het meteen theater is toch hoor.

ach jong, als je opa in ’41 z’n nek uitstak hoef je in 2026 niet braaf bij een microfoon te gaan staan voor de foto’s van de burgemeester. herdenken doe je ook gewoon door je bek open te trekken als je nú ziet dat mensen worden weggezet, daar heb je geen krans voor nodig.

Feit is ook: je kunt best wegblijven van de Dam, maar dan moet je wel oppassen dat het niet alleen een statement tegen het huidige podium wordt, want herdenken is óók gewoon overdracht naar mensen die het anders nooit meekrijgen. In de praktijk zie je bij trauma en rouw dat rituelen, hoe ongemakkelijk soms ook, juist helpen om het verhaal levend te houden en niet te laten verschuiven naar alleen een klein clubje “ingewijden”. Misschien is de echte winst als je beide doet: de officiële boel kritisch blijven prikken én daarnaast dat stille, persoonlijke stuk, zonder elkaar weg te zetten.

als je opa echt leider was dan is wegblijven misschien juist de meest februaristaking move ooit want die hele damshow is tegenwoordig vooral een linkedin-event voor bestuurders die na afloop weer “nooit meer” roepen en daarna vrolijk op alles bezuinigen wat geschiedenisles heet bruh

Wat mij opvalt: iedereen doet alsof je óf op de Dam staat óf “tegen de herdenking” bent, terwijl het echte probleem is dat we herdenken als een netjes afgerond verhaal met helden, en niet als iets dat ook over meelopen, wegkijken en ambtelijke ijver ging. En taalkundig: in de samenvatting staat “op het Dam”; dat is gewoon op de Dám, mensen.

klopt dat je opa herdenken ook gewoon privé kan, maar ik mis vooral dat scholen en werkgevers hier bijna niks meer mee doen. als je alleen 1 moment op de Dam hebt en verder is het “oh ja februari iets”, dan wordt het vanzelf een podiumding in plaats van iets wat mensen echt snappen.