Klassieke 60/40-verdeling voor de beleggingsportefeuille wankelt

De 60/40-portefeuille is niet ineens kapot omdat obligaties een paar slechte jaren hadden. Juist na de rentestijging zijn nieuwe obligaties weer interessanter geworden; wie alleen naar oude staatsleningen kijkt, mist dat effect. Goud en vastgoed zijn trouwens geen magische stabilisatoren: goud keert niks uit en vastgoed is vaak één grote, illiquide concentratie. Spreiden is verstandig, maar “alternatieven” verkopen als oplossing klinkt vooral lekker in een artikel over een probleem dat bij beleggen hoort.

Tja, voor de meeste mensen is die 60/40 vooral een mooi rekensommetje uit een spreadsheet. Met inflatie, belasting en kosten blijft er weinig over... de elite verdient vooral aan het advies eromheen.

Wat in deze discussie vaak ontbreekt: 60/40 was nooit een natuurwet, maar een product van een tijd waarin pensioenfondsen en huishoudens redelijk voorspelbare inkomens en lange horizons hadden. Voor iemand die over drie jaar met pensioen gaat is “langjarig gemiddeld rendement” een stuk minder troostrijk dan voor een dertiger die maandelijks blijft inleggen. Enerzijds moeten beleggers dus naar hun eigen tijdpad kijken, anderzijds wordt het wel erg makkelijk om individuele mensen verantwoordelijk te maken voor risico’s die ook door inflatie, woningprijzen en onzeker pensioenbeleid worden veroorzaakt.

Wat in die beleggingsverhalen vaak ontbreekt: mensen hebben ook gewoon geld nodig op een bepaald moment. Een verpleegkundige die over vijf jaar minder gaat werken kan niet rustig blijven zitten terwijl “het op lange termijn wel goedkomt”; een dure beursdip komt dan keihard binnen, en dat los je niet op met nóg een hip alternatief.

Het verschil zit ook in wanneer je het geld nodig hebt. Voor een pensioenpot die over twintig jaar aanspreekt kan 60/40 prima werken, maar geld voor over drie jaar hoort gewoon niet afhankelijk te zijn van de beursstand van dat moment. Daar helpt geen nieuwe modieuze verdeling tegen, alleen op tijd risico afbouwen en niet alles tegelijk willen optimaliseren.

Ja jong, voor de gewone mens is niet die 60/40 de grootste vraag maar hoeveel er maandelijks overblijft om überhaupt te beleggen. Eerst een buffer en schulden weg, daarna pas moeilijk doen over goud, obligaties of een ander hip verdienmodel.

Ja hoor, obligaties zijn pas veilig als je ze niet op het verkeerde moment moet verkopen... zeg dat maar tegen iemand die met pensioen gaat en z’n pot nodig heeft. Op papier mooie verdeling, in de praktijk bepaalt vooral je timing of je brood op de plank hebt.

Ach, iedereen praat over percentages maar vergeet de buffer op de betaalrekening; als je bij elke tegenvaller meteen aandelen moet verkopen is zelfs een keurige 60/40 gewoon linke soep тамам

Een vergeten laag in dit verhaal is je eigen gedrag: in paniek verkopen maakt elke verdeling kwetsbaar. Vanuit mijn praktijk begint financiële balans niet bij goud of vastgoed, maar bij genoeg buffer, een passend opnameplan en niet elke dag je portefeuille energetisch te zitten “voelen”!!!

Veel mensen hebben naast aandelen en obligaties al een derde pijler: hun eigen huis. Dat maakt de totale financiële positie vaak een stuk minder gespreid dan het beleggingsplaatje doet vermoeden; goud of vastgoed toevoegen klinkt dan divers, maar kan juist dezelfde afhankelijkheid van rente en economie vergroten.